Δικηγόροι και Voucher της Ζαχαρούλας Γκριέλα Δικηγόρου Παρ’Αρείω Πάγω

Πολύς θόρυβος έχει ξεσηκωθεί τις τελευταίες μέρες, για το θέμα των voucher  των επιστημόνων.

Η πλευρά της αντιπολίτευσης, ξαφνικά απέκτησε αντικείμενο να ασκήσει αντιπολίτευση,  προς μεγάλη της ευτυχία, αφού μέχρι σήμερα δεν είχε δοθεί καμία αφορμή από την Κυβέρνηση, να της προσάψει κανείς κάτι αρνητικό, αφού με σύνεση και αποφασιστικότητα διαχειρίστηκε  πρωτόγνωρες καταστάσεις  με επιτυχία, από την ανάληψη από αυτήν, της εξουσίας, μέχρι σήμερα.

Από την άλλη μεριά οι επιστήμονες, οι οποίοι καλύπτουν ένα πολύ μεγάλο  μέρος της μεσαίας τάξης, που την τελευταία δεκαετία έχουν βιώσει τον καταγκρεμνισμό του εισοδήματός τους και τη βίαιη μεταβολή των συνθηκών της ζωής τους, φτάνοντας πολλές φορές στα όρια της επιβίωσης, αντιδρούν, αισθανόμενοι αδικημένοι από τις αποφάσεις της Κυβέρνησης. 

Ας μιλήσω όμως από τη μεριά των δικηγόρων, αφού λόγω επαγγελματικής ιδιότητας, είμαι σε θέση να γνωρίζω ακριβώς το πρόβλημα:

Στις 13 Μαρτίου, αποφάσισε η Κυβέρνηση να κλείσουν τα Δικαστήρια, για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας. Ορθώς και εγκαίρως λήφθηκε η απόφαση αυτή, για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού,  αφοί όσοι εργαζόμαστε καθημερινά στους χώρους αυτούς γνωρίζουμε, ότι πρόκειται για χώρους με μεγάλο συνωστισμό , όπου δεν μπορεί να ελεγχθεί η μαζικότητα της προσέλευσης και η τήρηση των κανόνων υγιεινής και όπου δεν υπάρχει στοιχειώδης ιατρικός έλεγχος ή δυνατότητα άμεσης αντιμετώπισης περιστατικού, αφού δεν υπάρχει καν εφημερεύων ιατρός.

Παράλληλα, έπαυσε κάθε νομική δραστηριότητα, αφού έκλεισαν Υποθηκοφυλακεία και Κτηματολογικά γραφεία, οι δημόσιες υπηρεσίες υπολειτουργούσαν, οι Δήμοι ανέστειλαν τις διοικητικές τους Υπηρεσίες για το κοινό, οι δικαστικοί υπάλληλοι απείχαν της εργασίας τους και δεν γίνονταν επιδόσεις. Εκτοτε λοιπόν, «πάγωσε» οποιαδήποτε νομική εργασία για τους αμίσθους δικηγόρους, δηλαδή αυτούς που βιοπορίζονται από τα δικαστήρια και την αποκαλούμενη «μάχιμη δικηγορία».

Η Κυβέρνηση για πρώτη φορά, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και βγήκε στην κοινωνία, υποσχόμενη να τη στηρίξει, να στηρίξει την οικονομία, που προοιωνιζόταν ότι θα δεχθεί νέο γερό χτύπημα και τους κλάδους που πλήττονται περισσότερο από το νέο «εχθρό».

Σε πρώτη φάση λοιπόν, υποσχέθηκε, μεταξύ άλλων,  την καταβολή του επιδόματος «ειδικού  σκοπού» σε μία σειρά ΚΑΔ, μεταξύ των οποίων, ρητώς και πολλάκις αναφέρθηκαν οι νομικές δραστηριότητες, αφού είχαν κλείσει τα Δικαστήρια.

Και ενώ αναμέναμε την ανακοίνωση της ημερομηνίας καταβολής και σε μας μαζί με τους υπόλοιπους πληττόμενους, των 800 ευρώ, η Κυβέρνηση αποφάσισε να μη μας δώσει τα 800 ευρώ, αλλά να μας επιμορφώσει, με αντάλλαγμα ένα voucher 600 ευρώ που θα λαμβάναμε μέσω ΕΣΠΑ. Μετά από τον πρώτο θόρυβο που δημιουργήθηκε, αποφασίστηκε να λάβουμε απ’ευθείας το ποσό των 600 ευρώ στους τραπεζικούς μας λογαριασμούς, αλλά σε δύο δόσεις, μία δόση των 400 ευρώ τη Μ. Πέμπτη –εφόσον είχαμε ξεκινήσει την επιμόρφωση μέχρι τότε και το υπόλοιπο ποσό των 200 ευρώ με την πιστοποίηση της συμπλήρωσης 100 ωρών επιμόρφωσης.

Δε φοβηθήκαμε ούτε στιγμή την επιμόρφωση. Αντιδράσαμε μεν, για τη διαφορετική αντιμετώπισή μας, αλλά ποτέ δεν ήταν το θέμα μας η επιμόρφωση αυτή καθεαυτή. Για  να μη γελιόμαστε, εμείς επιμορφωνόμαστε διαρκώς, γι’αυτό άλλωστε και αντέχουμε στο ελεύθερο επάγγελμα! Και μάλιστα, καταβάλλοντας από την τσέπη μας, μεγάλα χρηματικά ποσά κάθε χρόνο για τη συμμετοχή μας σε σεμινάρια και μεταπτυχιακά προγράμματα. Οι περισσότεροι, έχουμε γεμίσει τους τοίχους των γραφείων μας από τέτοια!

Τελικά, η συντριπτική πλειοψηφία,  προτιμώντας να δει το θετικό του θέματος, ξεκίνησε τη διαδικασία της τηλεκατάρτισης. Μίας τηλεκατάρτισης, που αμέσως μόλις «άνοιξε» η πλατφόρμα, αποδείχθηκε εντελώς κατώτερη των προσδοκιών μας, της επιστημονικής μας κατάρτισης, της διαφήμισης που είχε τύχει από διάφορα κυβερνητικά στελέχη. Και αυτό, γιατί απευθυνόταν σε αποφοίτους δημοτικού –στην καλύτερη περίπτωση- και πάντως όχι σε επιστήμονες, σε ανθρώπους που έχουν ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση και έχουν επαγγελματική εμπειρία στο χώρο τους.

Σα να μην έφτανε αυτό, δημιουργήθηκε ένα αλαλούμ από τα διάφορα ΚΕΚ, που ενώ κάποια είχαν δώσει κωδικούς  εισόδου στην πλατφόρμα τηλεκατάρτισης- στην καλύτερη των περιπτώσεων - από 13 Μαρτίου, κάποια άλλα δεν είχαν δώσει μέχρι τις αρχές Απριλίου, οπότε η Κυβέρνηση έδωσε παράταση της λήξης του προγράμματος (από την αρχική ημερομηνία της 30 Απριλίου) και κατά συνέπεια, άλλαξε και τις ημερομηνίες καταβολής των ποσών 400 + 200 ευρώ, ανάλογα με την ημερομηνία έναρξης του προγράμματος φτάνοντας την εξόφληση στις αρχές Ιουνίου.

Αισθανθήκαμε προσβεβλημένοι και απαξιωμένοι από την αντιμετώπιση αυτή, αλλά σκύψαμε πάλι το κεφάλι και πολλοί ολοκληρώσαμε το πρόγραμμα. 

Ξαφνικά, μετά από τις φωνές αντιδράσεων που άρχισαν να ξεσηκώνονται, η Κυβέρνηση πήρε πίσω τη συμφωνία «ανταλλαγής» της τηλεκατάρτισης με τα 600 ευρώ και υποσχέθηκε ότι θα καταβάλλει όλο το ποσό, χωρίς να δώσει νέες ημερομηνίες, με αποτέλεσμα να θεωρήσουμε δικαιολογημένα, ότι ίσχυαν οι προηγούμενες ανακοινώσεις της. Για παράδειγμα, κάποιος που είχε ξεκινήσει το πρόγραμμα στις 13 Απριλίου θα έπρεπε να δει στο λογαριασμό του το ποσό  24-27 Απριλίου.  Και ενώ στις 24 Απριλίου κανείς δεν είδε χρήματα στο λογαριασμό του, διέρρευσε ότι τα χρήματα θα τα πάρουμε στις 10 Μαίου. Σημειωτέον δε, ότι ήδη στο ενδιάμεσο έχει αναγγελθεί, ότι θα πάρουμε στις αρχές Μαίου και το επίδομα των 800 ευρώ, αλλά ο αρμόδιος Υπουργός, μετά την ανακοίνωση αυτή, σε μεταγενέστερη συνέντευξη, είπε ότι δεν μπορεί να δεσμευθεί.

Αυτή τη στιγμή λοιπόν, είμαστε από τις 13 Μαρτίου άνεργοι, χωρίς κανένα εισόδημα και βοήθημα, ενώ οι υποχρεώσεις μας τρέχουν: έξοδα γραφείου, μισθώματα, αφού δε συμπεριληφθήκαμε από την αρχή στην έκπτωση καταβολής μισθώματος όπως οι επιχειρήσεις, φορολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις, πληρωμή συνεργατών του γραφείου μας, στεγαστικά και άλλα δάνεια-αφού και εδώ δε συμπεριληφθήκαμε στην αναστολή καταβολής των δανείων, όπως επιχειρήσεις και άλλα φυσικά πρόσωπα.

Αξίζει δε να σημειωθεί, ότι καταβάλλουμε στον ΟΑΕΔ για τους ανέργου,   ο καθένας από μας,  το ποσό των 120 ευρώ, εδώ και δέκα έτη, αλλά κανείς δε γνωρίζει πώς διαχειρίστηκε το κονδύλιο αυτό την προηγούμενη τετραετία, πώς και εάν θα  μπορούσε να αξιοποιηθεί  τώρα που είμαστε εμείς άνεργοι, για την αντιμετώπιση του δικού μας προβλήματος!

Σε όλο αυτό το διάστημα και κάτω από τις παραπάνω συνθήκες, γίναμε αντικείμενο λοιδωρίας, ειρωνίας και απαξίωσης δημοσίως.

Αξιότιμοι κύριοι της Κυβέρνησης

Δεν είμαστε αχάριστοι.

Δεν είμαστε επαίτες. 

Δεν είμαστε όμως και κλάδος Πατρικίων. Αρκεί να αναζητήσετε πόσοι δικηγόροι από το 2011 μέχρι σήμερα έχουν αναγκαστεί να κλείσουν τα γραφεία τους γιατί δεν μπορούσαν να τα συντηρήσουν, πόσοι έκαναν αναστολή της άδειας εργασίας τους αναζητώντας άλλη εργασία για να επιβιώσουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους, πόσοι προτίμησαν να βγουν στη σύνταξη, ενώ ήταν ακόμη σε παραγωγική ηλικία, διότι ασφυκτιούσαν από την υπερφορολόγηση του κλάδου και τις υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές, που σε συνδυασμό με τη μείωση της δικηγορικής ύλης που επιβλήθηκε σταδιακά τα τελευταία «μνημονιακά» χρόνια, έχει οδηγήσει τον κλάδο μας σε αδιέξοδο.

Αξιότιμοι κύριοι της Κυβέρνησης

Αυτό που ζητάμε, αυτό που απαιτούμε, είναι ο σεβασμός και η πλήρης εφαρμογή του νόμου, ο οποίος ορίζει, ότι όλοι είμαστε ίσοι απέναντι στους νόμους και στο κράτος. Κάτω από τις ίδιες συνθήκες πρέπει να αντιμετωπιζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο. 

Είναι υποχρέωση του κράτους, αν θέλει να θεωρείται ευνομούμενο, να προστατεύσει και εμάς, όπως κάθε άλλο πολίτη. 

Είναι υποχρέωση του κράτους, αν θέλει  να θεωρείται δημοκρατικό, να ακούει με σεβασμό όλες τις φωνές, πριν καταλήξουν σε άναρχες κραυγές, που ούτε αποτέλεσμα έχουν και μόνο ένταση προκαλούν και διχασμό στην κοινωνία.

Είναι σημαντικό βήμα, ότι αναγνωρίστηκε ο λάθος χειρισμός.

Είναι καιρός όμως, άμεσα να αποκατασταθεί η αδικία και ο εμπαιγμός που έχουμε υποστεί, για να μπορέσουμε να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη μας και να προχωρήσουμε στην «επόμενη μέρα».

ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ Φ. ΓΚΡΙΕΛΑ
Δικηγόρος Παρ’Αρείω Πάγω

Read More

Η νομική προστασία του παιδιού στο Ελληνικό δίκαιο

Στην παγκόσµια ∆διακήρυξη των δικαιωµάτων του ανθρώπου, τα Ηνωµένα Έθνη διακήρυξαν ότι τα παιδιά δικαιούνται ειδική βοήθεια και υποστήριξη.

Κάτω από το πρίσμα αυτό και ενόψει των αυξημένων περιστατικών άσκησης βίας με κάθε μορφή σε βάρος ανηλίκων, υπογράφηκε η  Σύµβαση για τα ∆ικαιώµατα του Παιδιού, η οποία  υιοθετήθηκε οµόφωνα από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωµένων Εθνών στις 20 Νοεµβρίου του 1989. Η Σύμβαση αυτή, στο άρ. 19 αναφέρει ότι: « Τα Συµβαλλόµενα Κράτη λαµβάνουν όλα τα κατάλληλα νοµοθετικά, διοικητικά, κοινωνικά και εκπαιδευτικά µέτρα, προκειµένου να προστατεύσουν το παιδί από κάθε µορφή βίας, προσβολής ή βιαιοπραγιών σωµατικών ή πνευµατικών, εγκατάλειψης ή παραµέλησης, κακής µεταχείρισης ή εκµετάλλευσης, συµπεριλαµβανόµενης της σεξουαλικής βίας, κατά το χρόνο που βρίσκεται υπό την επιµέλεια των γονέων του ή του ενός από τους δύο, ή των νοµίµων εκπροσώπων του ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου στο οποίο το έχουν εµπιστευθεί. 2. Αυτά τα προστατευτικά µέτρα θα πρέπει να περιλαµβάνουν, όπου χρειάζεται, αποτελεσµατικές διαδικασίες για την εκπόνηση κοινωνικών προγραµµάτων, που θα αποσκοπούν στην παροχή της απαραίτητης υποστήριξης στο παιδί και σε αυτούς οι οποίοι έχουν την επιµέλειά του, καθώς και για άλλες µορφές πρόνοιας και για το χαρακτηρισµό, την αναφορά, την παραποµπή, την ανάκριση, την περίθαλψη και την παρακολούθηση της εξέλιξής τους στις περιπτώσεις κακής µεταχείρισης του παιδιού που περιγράφονται πιο πάνω, και όπου χρειάζεται, για διαδικασίες δικαστικής παρέµβασης.»

Η σύμβαση έχει επικυρωθεί έως σήμερα από 193 χώρες. Η  Ελλάδα την επικύρωσε στις 2 ∆εκεµβρίου του 1992, ενώ με την ψήφιση των νόμων 3500/2006 για την ποινικοποίηση της ενδοοικογενειακής βίας, του ν. 3625/2007 για την καταπολέμηση της σεξουαλικής εκμετάλλευσης , της παιδικής πορνογραφίας, του ν. 3727/2008 για την προστασία του παιδιού κατά της γενετήσιας εκμετάλλευσης και κακοποίησης  και με τον πρόσφατο ν. 4322/2015 για την ποινικοποίηση  του σχολικού εκφοβισμού, εναρμονίστηκε προς το περιεχόμενο των Διεθνών Συμβάσεων και δημιούργησε το νομικό πλαίσιο προστασίας του ανηλίκου θύματος, πέρα από τις υπάρχουσες ήδη γενικές διατάξεις του Συντάγματος και του Α.Κ.

ΓΕΝΙΚΑ

Η νομική ενασχόληση με την προστασία του ανηλίκου θύματος περιέχει δύο προκλήσεις: η πρώτη έγκειται στο γεγονός πως η εν λόγω ενασχόληση σχετίζεται με το θύμα το οποίο μέχρι πρόσφατα, κατείχε μη ενεργητική θέση στην ποινική διαδικασία  και η δεύτερη έγκειται στο γεγονός πως απασχολείται με τον ανήλικο, ο οποίος πρόσφατα σχετικά, αναγνωρίστηκε ρητά διεθνώς ως  υποκείμενο δικαιωμάτων.

Κύριες μορφές της παιδικής κακοποίησης, οι οποίες όλες προβλέπονται και τιμωρούνται από τους ποινικούς νόμους, είναι:

1] Σωματική κακοποίηση

Η σωματική κακοποίηση περιλαμβάνει κάθε είδους τραυματισμούς, από ένα απλό χαστούκι στο πρόσωπο μέχρι την εκ προθέσεως ανθρωποκτονία. Παρατηρείται συχνότερα στα άκρα του παιδιού, δηλαδή στα ακάλυπτα μέρη του σώματος  (μώλωπες, δαγκώματα, εγκαύματα, τραύματα από τράνταγμα).

2] Ψυχολογική κακοποίηση

Η ψυχολογική κακοποίηση ενός παιδιού μπορεί να περιλαμβάνει πράξεις και συμπεριφορές οι οποίες εμπεριέχουν συστηματική απόρριψη, εκφοβισμό, απομόνωση, εκμετάλλευση, υποτίμηση, δημιουργία κλίματος ανασφάλειας, ακόμη και η εκμετάλλευση ή η διαφθορά του παιδιού. Η λεκτική βία συνδέεται άμεσα με την ψυχολογική κακοποίηση  και εκδηλώνεται με βρισιές, απειλές, εκβιασμούς και λεκτική τρομοκράτηση του παιδιού.

3] Παραμέληση

Στην περίπτωση αυτή, η διατροφή, η ιατρική φροντίδα, η ένδυση, η στέγαση, η σχολική φοίτηση ή η παρακολούθηση που παρέχεται στο παιδί είναι έντονα ανεπαρκής ή ακατάλληλη, σε βαθμό τέτοιο, ώστε να παραβλέπεται ή να τίθεται σε σοβαρό κίνδυνο ή υγεία και η ανάπτυξή του.

4] Σεξουαλική παραβίαση – Αιμομιξία

Στην περίπτωση αυτή, παρατηρείται η εμπλοκή του παιδιού σε σεξουαλικές δραστηριότητες εξαρτώμενων και ανώριμων, ως προς την ολοκλήρωση της ανάπτυξής τους, παιδιών και εφήβων. Εμπλέκονται δε, χωρίς να είναι σε θέση να δώσουν την έγκυρη συναίνεσή τους και χωρίς να τις κατανοούν συνειδητά και λαμβάνει διάφορες μορφές, από την έκθεση σε επίδειξη, θωπείες, εκπόρνευση, επιβολή σεξουαλικής βίας από τρίτο, μέχρι το βιασμό και την αιμομιξία. Η παιδική πορνογραφία και η πορνεία δεν είναι παρά οι εμπορευματικές πλευρές αυτού του ζητήματος, οι οποίες αναφέρονται με τον όρο "σεξουαλική εκμετάλλευση".

Ειδικοί ποινικοί νόμοι για τη νομική προστασία των παιδιών

Ια. Η παιδική κακοποίηση μπορεί να παρουσιαστεί μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας ή κάποιου εναλλακτικού αυτού περιβάλλοντος. Μιλάμε στην περίπτωση αυτή, για ενδοοικογενειακή βία.

 Η ενδοοικογενειακή βία και η βία συνοικούντων προσώπων καλύπτει κάθε μορφή σωματικής  βλάβης και σωματικής βίας ή απειλής σπουδαίου και άμεσου κινδύνου, που ασκείται σε βάρος συνοικούντος προσώπου, καθώς και την εξαναγκαστική επιχείρηση ασελγούς πράξης σε βάρος του ανηλίκου από συνοικούν πρόσωπο. Περιλαμβάνει δε, όχι μόνο πράξη, αλλά και κάθε παράλειψη ή συμπεριφορά με την οποία προκαλείται άμεσα η συμπεριφορά με την οποία προκαλείται άμεσα σωματική, σεξουαλική ή ψυχική βλάβη σε οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας- υπό την ευρεία έννοια, συμπεριλαμβανομένης δηλαδή, όχι μόνο της παραδοσιακής οικογένειας, αλλά και των μόνιμων συντρόφων- από άλλο μέλος της οικογένειας. Περιέχει το στοιχείο της κατάχρησης εξουσίας της σχέσης εμπιστοσύνης που υπάρχει μεταξύ των μελών μιας οικογένειας υπό ευρεία έννοια. Η βία μέσα στην οικογένεια βρίσκεται δηλαδή σε άμεση σχέση με την έννοια του ελέγχου, της εξάρτησης –οικονομικής, κοινωνικής κλπ- ανάμεσα στο θύμα και στο θύτη.

Επιπτώσεις της ενδοοικογενειακής βίας στο παιδί

Μια ευρωπαϊκή μελέτη διερεύνησε τη σχέση μεταξύ της πολύ αυστηρής και τιμωρητικής συμπεριφοράς των γονέων και των επιπτώσεών της στην προσωπικότητα των παιδιών. Βρέθηκε ότι τα παιδιά, εξαιτίας αυτής της συμπεριφοράς, αναπτύσσουν ένα σύνδρομο που ονομάζεται «διαταραχή της διαγωγής» ή ένα άλλο σύνδρομο στο οποίο εκδηλώνουν άγχος και κατάθλιψη. Σε μία άλλη παλαιότερη μελέτη σε 23 οικογένειες βρέθηκε ότι μετά από 3 χρόνια το 30% των παιδιών είχαν εκ νέου κακοποιηθεί ή παραμεληθεί και ότι το 70% των παιδιών απέκλινε από την ομαλή συναισθηματική, νοητική και κοινωνική ανάπτυξη της ηλικίας τους. Έχει επίσης περιγραφεί καθυστέρηση στην εξέλιξη του λόγου. Υποστηρίζεται, δηλαδή, ότι τα παιδιά δεν εμπιστεύονται το περιβάλλον τους για να μιλήσουν και επομένως η καθυστέρηση στην εξέλιξη του λόγου είναι αποτέλεσμα της μικρής πρακτικής και εξάσκησης εξαιτίας της παραμέλησης που υφίστανται τα κακοποιημένα παιδιά. Ακόμη, η νοητική ανάπτυξη αυτών των παιδιών επηρεάζεται σε σημαντικό βαθμό, φαίνεται όμως ότι δε συνδέεται περισσότερο με τη διαδικασία της κακοποίησης-παραμέλησης κι όχι με τη σοβαρότητα των τραυμάτων. Ο Strogh έχει περιγράψει μια μορφή ψυχωσικής διαταραχής, τη λεγόμενη «τραυματική ψύχωση», σε παιδιά λανθάνουσας και προεφηβικής ηλικίας. Τα χαρακτηριστικά της είναι : μειωμένη ή έντονα διαταραγμένη σχέση με την πραγματικότητα και τους άλλους, καθώς και αλλόκοτη συμπτωματολογία. Τα παιδιά αυτά, που είχαν κακοποιηθεί πολύ νωρίς στη ζωή τους, παρουσιάζουν έντονη επιθετικότητα, ενώ παράλληλα είναι κατά περιόδους υπόδειγμα ή πολύ αγαπητά στους άλλους.

Με το ν. 3500/2006 δημιουργήθηκε ένα ικανό νομικό πλαίσιο προστασίας του ανηλίκου που δέχεται ενδοοικογενειακή βία. Η άσκηση κάθε είδους βίας ή κακοποίησης (ψυχολογικής, σωματικής, σεξουαλικής και συναισθηματικής), διώκεται από το Νόμο. Η ποινική δίωξη στις περιπτώσεις αυτές ασκείται αυτεπαγγέλτως μόλις γίνει καταγγελία ή έστω γίνει αντιληπτό περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας.

Ιβ. Ενισχυμένη προστασία προς το ανήλικο θύμα ασελγούς πράξης διασφαλίζει το άρ. 24 του ν. 3500/2006, ο οποίος μετατρέπει από πλημμέλημα σε κακούργημα το αδίκημα της κατάχρησης ανηλίκων σε ασέλγεια, με επιβαρυντική περίπτωση την τέλεσή του από πρόσωπο που τελεί σε σχέση εμπιστοσύνης με το ανήλικο (πχ εκπαιδευτικό, γυμναστή κλπ) Ο νόμος εδώ δίνει έμφαση στην κατάχρηση της σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ ανηλίκου και ενηλίκου. Είναι χαρακτηριστικό δε τη ς προστασίας του ανηλίκου από το νομοθέτη, αφού είναι η μοναδική περίπτωση, που θεσπίζεται εξαίρεση από την αυτοπρόσωπη παρουσία του ανηλίκου στο δικαστήριο, ώστε να προστατευθεί το ανήλικο από την ψυχική ταλαιπωρία και αναστάτωση που θα επιφέρει η άμεση επαφή του με το δράστη.  

ΙΙ. Στο πλαίσιο των νέων κινδύνων που συνεπάγεται η εξέλιξη των νέων τεχνολογιών και η μετάλλαξη του παραδοσιακού εγκλήματος σε ηλεκτρονικό, ψηφίστηκε ο ν. 3625/2007 για την προστασία των ανηλίκων θυμάτων εμπορίας παιδιών, παιδικής πορνείας και παιδικής πορνογραφίας . η νέα θεσμική πρωτοβουλία καθιερώνει ένα ιδιαίτερο ισχυρό και αποτελεσματικό νομικό οπλοστάσιο για την προστασία των ανήλικων θυμάτων εκμετάλλευσης εργασίας, εμπορίας ανθρωπίνων οργάνων, σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης, λαμβάνοντας υπόψη τις συνέπειες των εν λόγω αδικημάτων για την εξέλιξη του ανηλίκου.

Περαιτέρω, η ευρεία χρήση του διαδικτύου, η ανωνυμία του κυβερνοχώρου και οι ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις, όπως οι ταχύτατες διασυνδέσεις και οι ψηφιακές κάμερες έχουν ληφθεί υπόψη στο νέο εκσυγχρονισμένο νομικό πλαίσιο, όπου καθίσταται επιβαρυντική περίσταση η παραγωγή, προσφορά, πώληση, ή με οποιονδήποτε τρόπο διάθεση, διανομή, διαβίβαση, αγορά, προμήθεια και κατοχή υλικού παιδικής πορνογραφίας καθώς και η διανομή πληροφοριών για τις πράξεις αυτές, όταν λαμβάνει χώρα μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή ή του διαδικτύου, λόγω της μεγάλης ευχέρειας πρόσβασης στο διαδίκτυο. Επιβαρυντικές περιστάσεις της παιδικής πορνογραφίας  επίσης λογίζεται η τέλεση της πράξης κατ’επάγγελμα ή κατά συνήθεια,  ενώ ποινικοποιείται η προσέλκυση παιδιών για γενετήσιους λόγους μέσω της τεχνολογίας πληροφόρησης αλλά και της επικοινωνίας. Η Απόφαση-Πλαίσιο του 2004 καθιστά σαφές ότι τα παιδιά-θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης πρέπει να χαρακτηριστούν ιδιαίτερα ευάλωτα θύματα και καλούνται τα Κράτη - Μέλη να λάβουν ιδιαίτερα μέτρα, ώστε να καθίσταται δυνταή η ποινική δίωξη από τη στιγμή που το ανήλικο θύμα σεξουαλικής κακοποίησης ενηλικιωθεί.

ΙΙΙ. Ο Ν. 3727/2008 υποχρεώνει κάθε μέρος να λαμβάνει τα απαιτούμενα νομοθετικά ή άλλα μέτρα, προκειμένου να προλάβει όλες τις μορφές γενετήσιας εκμετάλλευσης και κακοποίησης των παιδιών (ασέλγεια, βιασμός κλπ) και να προστατεύει τα παιδιά, να ενθαρρύνει την ευαισθητοποίηση για την προστασία και τα δικαιώματα των παιδιών, μεταξύ των προσώπων που έχουν τακτικές επαφές με τα παιδιά στους τομείς της εκπαίδευσης, της υγείας, της κοινωνικής προστασίας, της δικαιοσύνης και των δυνάμεων τάξης καθώς και σε τομείς που σχετίζονται με δραστηριότητες αθλητικές, πολιτιστικές και αναψυχής, ενώ περιέχει ειδικές ρυθμίσεις για την εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση των προσώπων που κατά την εργασία τους έρχονται σε τακτικές επαφές με τα παιδιά (εκπαιδευτικούς, γιατρούς, κοινωνικούς και αθλητικούς φορείς κλπ).

Επίσης προβλέπει την υποχρέωση του κράτους να λαμβάνει τα απαιτούμενα νομοθετικά ή άλλα μέτρα, προκειμένου να συνδράμει βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα τα θύματα, στη σωματική και ψυχοκοινωνική αποκατάσταση τους, με γνώμονα τις ανάγκες του παιδιού.

IV. Ειδική μορφή παιδικής κακοποίησης, η οποία πολύ πρόσφατα ποινικοποιήθηκε στο δικαιικό μας σύστημα, αποτελεί ο σχολικός εκφοβισμός. Στο άρθρο 312 ΠΚ, όπως τροποποιήθηκε από το ν. 4322/2015, προβλέπεται ότι: «Αν δεν συντρέχει περίπτωση βαρύτερης αξιόποινης πράξης, τιμωρείται με φυλάκιση όποιος με συνεχή σκληρή συμπεριφορά προξενεί σε τρίτον σωματική κάκωση ή άλλη βλάβη της σωματικής ή ψυχικής υγείας. Αν το θύμα δεν συμπλήρωσε ακόμη το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του ή δεν μπορεί να υπερασπίσει τον εαυτό του και ο δράστης το έχει στην επιμέλεια ή στην προστασία του ή ανήκει στο σπίτι του δράστη ή έχει μαζί του σχέση εργασίας ή υπηρεσίας ή που του το έχει αφήσει στην εξουσία του ο υπόχρεος για την επιμέλειά του επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών. Με την ίδια ποινή τιμωρείται όποιος με κακόβουλη παραμέληση των υποχρεώσεών του προς τα προαναφερόμενα πρόσωπα γίνεται αιτία να πάθουν σωματική κάκωση ή βλάβη της σωματικής ή ψυχικής τους υγείας».

Με βάση τα αποτελέσματα μιας μελέτης που πραγματοποίησε η Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου σε συνεργασία με την Παιδαγωγική σχολή του Α.Π.Θ., το 29% των μαθητών έχει υποστεί κάποια μορφή εκφοβισμού εντός του σχολικού περιβάλλοντος με συχνότητα δύο ως τρεις φορές το μήνα ή και περισσότερο. Τα αγόρια είναι πιο συχνά θύτες και θύματα εκφοβιστικής συμπεριφοράς, που εμφανίζεται κυρίως στο σχολικό περιβάλλον σε χώρους χωρίς επίβλεψη από τους εκπαιδευτικούς, όπως η αυλή, ο διάδρομος και η τάξη κατά τη διάρκεια του διαλείμματος. Η κατάσταση αυτή μπορεί να επηρεάσει την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και τη διαδικασία της μάθησης. Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά που γίνονται θύματα σχολικού εκφοβισμού, αρχικά νοιώθουν φόβο, απόγνωση και παρουσιάζουν τάσεις φυγής. Αισθάνονται ότι απειλούνται, τρομάζουν, αρνούνται να πάνε σχολείο και παρουσιάζουν συμπτώματα σχολικής φοβίας. Μπορεί επίσης να γίνουν επιθετικά και νευρικά, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου τα ίδια τα παιδιά - θύματα μπορούν να γίνουν θύτες σε άλλα παιδιά ή στα αδέρφια τους στο σπίτι. 

Από την άλλη μεριά, οι γονείς συνήθως δεν αντιλαμβάνονται το πρόβλημα και δηλώνουν άγνοια.

Συμπεράσματα

Η παιδική κακοποίηση αποτελεί ένα ζήτημα, οι συνέπειες του οποίου έχουν διάρκεια και επηρεάζουν και τη μετέπειτα ζωή του παιδιού, μετατρέποντάς το σε έναν ενήλικα που αντιμετωπίζει δυσκολίες σε διάφορες σημαντικές πτυχές της ζωής του. Δημιουργεί άτομα με έντονα προβλήματα στις προσωπικές τους σχέσεις, τα οποία δυσκολεύονται να αγαπήσουν και να εμπιστευτούν, έχουν αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους, έχουν τάση προς καταχρήσεις, εμφανίζουν αγχώδεις διαταραχές, προβλήματα προσαρμοστικότητας και κατάθλιψη και ενδέχεται να συνεχίζουν την κακοποίηση που τα ίδια βίωσαν είτε στα δικά τους παιδιά είτε στο κοντινό περιβάλλον τους εν γένει (πχ στη σύζυγο ή στο φίλο).

Υπό το πρίσμα αυτό, οι νομοθετικές ρυθμίσεις που αναφέρθηκαν, προσφέρουν επαρκή προστασία στο ανήλικο θύμα στη χώρα μας, πλήρως προσαρμοσμένη με τις επιταγές της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού και των Προαιρετικών της Πρωτοκόλλων όσο και της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Προστασία των παιδιών και μάλιστα καινοτόμο σε σχέση με πολλές άλλες χώρες.

Πλην όμως, το πρόβλημα έγκειται περισσότερο στην εφαρμογή με την έννοια ότι , η ντροπή και ο φόβος τόσο των γονέων όσο και των ίδιων των παιδιών θυμάτων, δεν επιτρέπει τη γνωστοποίηση των περιστατικών, ώστε να αντιμετωπιστούν έγκαιρα και να οδηγηθεί το ανήλικο θύμα σε μια υγιή ενήλικη ζωή.

Επιπλέον, δεν αρκεί η επαρκής νομική προστασία, αν δεν καταπολεμηθούν τα αίτια που οδηγούν στην παιδική κακοποίηση:  κυριότερο πρόβλημα η δυσλειτουργία της οικογένειας:  η ανισορροπία των σχέσεων και των ρόλων στην οικογένεια, η έλλειψη επικοινωνίας με τα παιδιά, η υπερπροστατευτικότητα,  η έλλειψη σχέσης εμπιστοσύνης, η έλλειψη αγάπης. Η δυσλειτουργία αυτή, σε μεγάλο βαθμό «δημιουργεί» το θύτη , «δημιουργεί» και το θύμα  και σε κάθε περίπτωση ευθύνεται για την αδυναμία προστασίας και στήριξης του θύματος.

Ζαχαρούλα Γκριέλα

      Δικηγόρος 

  παρ'Αρείω Πάγω 

Γ.Γ. της "Ενωσης Δικηγόρων για την Επεξεργασία και Προώθηση Εθνικών Θεμάτων"

Γ.Γ. του "Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού -Η Αγκαλιά"

Read More

Ημερίδα Υγείας στο Δήμο Αμαρουσίου - Ζαχαρούλα Γκριέλα : Νομική και υγεία

Από την Ημερίδα Υγείας που διοργάνωσε η δημοσιογράφος Ιωάννα Λάκα και φιλοξένησε ο Δήμος Αμαρουσίου.

Ομιλία Ζαχαρούλας Γκριέλα δικηγόρου :

Νομική και υγεία

Η υγεία θεωρείται η σημαντικότερη  προϋπόθεση μιας πλήρους και ευτυχισμένης ζωής και οπωσδήποτε προϋπόθεση  για την ανθρώπινη ευημερία.

Η ανάγκη για περισσότερη προστασία του σημαντικότερου αγαθού, οδήγησε στη διάπλαση του δικαιώματος στην υγεία, στη σωματική και ψυχική ευεξία, και στην πρόβλεψη και προστασία  του από το  Συνταγματικό Δίκαιο. Πλάι στο ατομικό δικαίωμα της υγείας,   διαπλάστηκε ένα παρόμοιο κοινωνικό δικαίωμα, στο πλαίσιο του οποίου, ο πολίτης αξιώνει όχι απλά παράλειψη ενέργειας προσβολής της υγείας του, αλλά και ενέργεια προστασίας της υγείας του ως ατόμου μεμονωμένα αλλά  και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου. Η νέα αυτή εκδοχή του δικαιώματος της υγείας κατέληξε στη δόμηση κρατικών θεσμών που θα λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα. 

Οσον αφορά το πρώτο σκέλος προστασίας, της παράλειψης ενεργειών σε βάρος της υγείας του ατόμου, το Σύνταγμα αναφέρει ρητώς «Τα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη της υγείας ή άσκηση ψυχολογικής βίας, καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απαγορεύονται και τιμωρούνται, όπως νόμος ορίζει». Μπορεί σε μία ευνομούμενη κοινωνία αυτό να θεωρείται αυτονόητο, όμως δεν είναι και γι’αυτό προβλέπεται από το Σύνταγμα.

Οσον αφορά το δεύτερο σκέλος της προβλεπόμενης προστασίας, το δικαίωμα υγείας προς το κράτος περιέχει θετική αξίωση προς πράξη  και συγκεκριμένα σύμφωνα με το Σύνταγμά μας,  το Κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών.  Δηλαδή το Σύνταγμα εξουσιοδοτεί το νομοθέτη να καθορίσει αυτός κατ’ επιλογή της πολιτικής εξουσίας  ένα σύστημα περίθαλψης για το λαό, υπό τον όρο η φιλοσοφία του να εξαρτάται πάντοτε και από τη γενικότερη φιλοσοφία του κρατούντος.

Η προστασία της υγείας που απαιτεί ο πολίτης  ικανοποιείται  με την οργάνωση υπηρεσιών υγείας, δηλαδή με μέτρα κοινωνικής πρόνοιας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, τα οποία λαμβάνει το κράτος με τις υπηρεσίες του και σύμφωνα με τις ισχύουσες νομοθετικές ρυθμίσεις: «Το κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων.» Στο άρθρο 21 του Συντάγματος θεμελιώνεται μία πτυχή του κοινωνικού κράτους δικαίου και η κοινωνική πολιτική του κράτους, η οποία ασκείται µέσω των ειδικότερων νόμων .

 Η υγεία και η σωματική και ψυχική ακεραιότητα προστατεύονται με πολλές διατάξεις του κοινού ποινικού και αστικού δικαίου, που εξειδικεύουν τη συνταγματική ρύθμιση.

Έτσι παρατηρούμε ειδικότερες διατάξεις π.χ. στη νομοθεσία για την παρένθετη μητρότητα που έχουν τεθεί για να προστατέψουν την υγεία τη παρένθετης, όπως π.χ. το όριο ηλικίας, αλλά και του μωρό, με τη θέσπιση ειδικών ιατρικών εξετάσεων στην παρένθετη μητέρα που κυοφορεί. Ο νομοθέτης έχει εστιάσει περισσότερο στις προϋποθέσεις  υγείας στη συγκεκριμένη περίπτωση για να χορηγηθεί η άδεια για τεκνοποίηση με παρένθετη μητέρα,  από το να θέσει άλλες  προϋποθέσεις κοινωνικής ή  ηθικής τάξης.

Επίσης ειδικές διατάξεις προβλέπουν τη χορήγηση πρόωρης σύνταξης λόγω σωματικής ή ψυχικής αναπηρίας.

Από την άλλη μεριά, ο νόμος προστατεύει το δικαίωμα της υγείας και σωματικής ακεραιότητας του πολίτη που θίγεται από άλλον πολίτη. Στο πλαίσιο αυτό, ειδικότερες διατάξεις προβλέπουν και τιμωρούν αυτόν που προκαλεί σωματική βλάβη σε άλλον, ο οποίος δικαιούται και αποζημίωσης για το λόγο αυτό. Μάλιστα, ανάλογα με τη σοβαρότητα της βλάβης και το βαθμό υπαιτιότητας, δηλαδή ανάλογα με το κατά πόσο ήθελε το αποτέλεσμα αυτό ο δράστης, τιμωρείται  ποινικά με ποινή φυλάκισης ή και κάθειρξης αν πρόκειται π.χ. για ανθρωποκτονία και αστικά με την υποχρέωση προς αποζημίωση, μικρότερη ή μεγαλύτερη ανάλογα με την περίπτωση και σύμφωνα με τα κριτήρια αναλογικότητας.

Επίσης ο  νόμος,   ισορροπεί και τη σχέση ασθενούς και ιατρού και θέτει το πλαίσιο μέσα στο οποίο παρέχονται οι υπηρεσίες υγείας, με βάση τις αρχές της ευεργεσίας, της διαφάνειας, της δικαιοσύνης, ώστε να δημιουργείται αίσθημα εμπιστοσύνης και ασφάλειας στον ασθενή. Γι’αυτό εξάλλου έχει θεσπιστεί  και ο Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας.

Φροντίζει επίσης,  με τις ειδικότερες ρυθμίσεις, να εξασφαλίζεται ίση πρόσβαση στις παροχές  υγείας για κάθε ασθενή.

Τέλος να πούμε ότι, λόγω της φύσης των δεδομένων υγείας, ο νόμος 2472/1997 προσφέρει ένα υψηλό επίπεδο προστασίας. Έτσι λοιπόν, στο άρθρο 7 απαγορεύει κατ’ αρχήν τη συλλογή και την επεξεργασία ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων όπως αυτά της υγείας και μόνον κατ’ εξαίρεση επιτρέπει τη συλλογή και την επεξεργασία τους υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Οι προϋποθέσεις αυτές του άρθρου 7 είναι ειδικές και παράλληλα θα πρέπει να εξετάζεται η νομιμότητα της επεξεργασίας των δεδομένων σε συνδυασμό με τις γενικές αρχές νόμιμης επεξεργασίας όπως διατυπώνονται στο άρθρο 4 ν. 2472/1997 74 .  Η άρση της απαγόρευσης της χρήσης των στοιχείων υγείας, μπορεί να γίνει μόνο με δικαστική απόφαση. 

Καταλήγοντας θα πρέπει να πούμε ότι,  όσον αφορά τουλάχιστον τη νομοθετική εξασφάλιση της προστασίας της υγείας  ως ατομικού και κοινωνικού δικαιώματος, υπάρχει πλήρες πλαίσιο προστασίας.  Το ζητούμενο είναι πάντα η ορθή εφαρμογή των νόμων, έτσι ώστε η προστασία αυτή σε όλο το φάσμα της, συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικής πρόνοιας, να διαφαίνεται και να αντανακλάται στην καθημερινότητα του πολίτη.

Read More

Περί…αρχαιρεσιών ο λόγος

Στις 26 και 27 Νοεμβρίου είναι ο πρώτος γύρος αρχαιρεσιών του Δκηγορικού Συλλόγου Αθηνών, για την εκλογή νέου Δ.Σ.

Μετά την τροποποίηση του Κώδικα περί Δικηγόρων, είναι η πρώτη φορά που δίνεται η δυνατότητα ανανέωσης του Δ.Σ. με τη συμμετοχή νέων δικηγόρων, όχι ηλικιακά, αλλά δικηγόρων που δεν έχουν ξανασυμμετάσχει σε εκλογικές αναμετρήσεις και, σε κάθε περίπτωση,  δεν έχουν ξαναεκλεγεί στο Δ.Σ..

Το θέμα είναι, αν και πώς θα αξιοποιήσουν οι δικηγόροι τη δυνατότητα αυτή.  Πιο συγκεκριμένα, οι δικηγόροι είναι ένας κλάδος που έχει πληγεί τα τελευταία χρόνια πολλαπλώς:  η συρρίκνωση της δικηγορικής ύλης, η  αύξηση της γραφειοκρατίας, η  υπέρμετρη και άνιση  φορολόγηση, η  άδικη πολλές φορές αντιμετώπισή τους από τους δικαστές, τους πελάτες και την ίδια την κοινωνία,  η  στοχοποίησή τους  ως κλάδος κατ’επάγγελμα φοροφυγάδων, είναι μερικά μόνο από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.  Οι νέοι δικηγόροι βλέπουν να γκρεμίζονται τα όνειρα και οι προσδοκίες τους και αναζητούν διεξόδους για εναλλακτικά επαγγέλματα, οι δε μεγαλύτεροι, βλέπουν να ανατρέπεται η ζωή τους, χωρίς όμως να μπορούν  ούτε να προχωρήσουν ούτε να οπισθοχωρήσουν, αφού οφειλές συσσωρεύονται και ο χρόνος συνταξιοδότησης είναι πολύ μακριά. Όλο και περισσότερες φωνές ακούγονται και διεκδικούν άρση του ασυμβίβαστου, ώστε να μπορούν οι δικηγόροι, χωρίς να εγκαταλείψουν τη δικηγορία, να αντιμετωπίσουν τουλάχιστον προσωρινά την κρίση, εργαζόμενοι παράλληλα και αλλού. Όλα αυτά τα προβλήματα, γεννούν ανασφάλεια και απαισιοδοξία για το επάγγελμα και πολλές φορές οδηγούν σε αδιέξοδες καταστάσεις και σε βίαιη έξοδο από το επάγγελμα.

Στη δύσκολη αυτή συγκυρία, ο Δικηγορικός Σύλλογος  έχει εμφανιστεί κατώτερος των περιστάσεων. Χωρίς κανένα σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης, χωρίς καμία επιστημονική πρόταση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, για τις τροποποιήσεις των Κωδίκων και τα νομοθετήματα-εκτρώματα που πολλές φορές  ψηφίζονται με την ανοχή μας, για τον τρόπο φορολόγησής μας, για τη διευκόλυνση της άσκησης της δικηγορίας στην καθημερινότητά μας, χωρίς καμία διεκδίκηση ΠΡΙΝ γίνει το κακό, έχει περιοριστεί ουσιαστικά στη διαχείριση των οικονομικών του –και αυτό με αβέβαιη αποτελεσματικότητα και σίγουρα χωρίς καμία διαφάνεια. Και ως απάντηση στα προβλήματά μας έρχεται πάντα μία λύση που περισσότερο προβλήματα προσθέτει, παρά δίνει λύσεις: η αποχή. Αποχή συνήθως  χωρίς στόχευση και χωρίς να συνοδεύεται από καμία επιπλέον δράση. Ετσι, ο μόνος που πιέζεται από μία αποχή με τέτοια χαρακτηριστικά, δεν είναι ποτέ  αυτός τον οποίο αποσκοπούμε να πιέσουμε κατά τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας, αλλά ο ίδιος ο δικηγόρος, δηλαδή αυτός που ούτως ή άλλως πιέζεται από την καταπάτηση των δικαιωμάτων του! Και μάλιστα, χωρίς να έχει ποτέ ακουστεί, χωρίς να έχει εκφράσει τη γνώμη του, χωρίς να δικαιούται να έχει αντίρρηση.

Ενας φαύλος κύκλος, που στη μέση βρίσκεται ο δικηγόρος, εγκαταλελειμμένος ακόμη και από τον ίδιο το Σύλλογό του, ο οποίος αποκλειστικό λόγο ύπαρξης έχει την προάσπιση των δικαιωμάτων  και των συμφερόντων των δικηγόρων-μελών του.

Κι έρχεται αυτοδικαίως το ερώτημα, ιδίως με την αφορμή των επερχόμενων αρχαιρεσιών, εάν είμαστε ευχαριστημένοι από το Δικηγορικό Σύλλογο που έχουμε, αν,  αυτός που έχουμε, υπηρετεί το σκοπό του Διαφορετικά, η απάντηση είναι μονόδρομος και η μόνη λύση,  είναι η αλλαγή.

Ολοι μεταξύ μας παραδεχόμαστε ότι ο Σύλλογος πρέπει να αλλάξει. Αυτό δεν μπορεί να γίνει από τα πρόσωπα που διοικούν εδώ και χρόνια το Σύλλογο, αφού αυτά ευθύνονται καθοριστικά για τη σημερινή κατάσταση, με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους. Χρειάζονται νέα πρόσωπα, με όραμα και σχέδιο.

Ο συνδυασμός «Ο Δικηγόρος- Ολοι εμείς μαζί» με υποψήφιο Πρόεδρο το Δημήτριο Χαρ. Αναστασόπουλο     διαθέτει και τα δύο: 

1. Οραμα για τους δικηγόρους. Για να ανακτήσει ο δικηγόρος το κύρος και την αξιοπιστία του. Για να έρθει και πάλι κοντά στην κοινωνία και να πάψει να είναι  «απέναντι».

Οραμα  για το Σύλλογό μας: Να γίνει ξανά ο πρώτος επιστημονικός Σύλλογος της χώρας. Ουσιαστικά και όχι προσχηματικά. Με πράξεις και όχι με λόγια. Με την ορθολογιστική διοίκηση, με την αξιολόγηση των πάντων,  με  τη διαφάνεια στα οικονομικά, με την εξάλειψη της γραφειοκρατίας,  με τη διευκόλυνση στην άσκηση του επαγγέλματος, με την υποστήριξη των ευάλωτων συναδέλφων, είτε πρόκειται για οικονομικά ασθενείς είτε για μητέρες, είτε γενικά για ευπαθείς ομάδες. Να υπηρετεί  ο Σύλλογος το ρόλο του. Να είναι δίπλα στο δικηγόρο.

2. Εχει όμως και σχέδιο. 61 συνολικά προτάσεις, μελετημένες, πρωτοποριακές, ρεαλιστικές και κυρίως υλοποιήσιμες:

Η σύσταση επιτροπών ανά κλάδο δικαίου  και επαγγελματικό ζήτημα που θα παρακολουθεί κάθε νομοθετική διεργασία, θα παρεμβαίνει και θα προτείνει, η διοργάνωση τακτικών σεμιναρίων, η αξιοποίηση της ιστοσελίδας του Συλλόγου ώστε να μην αναγκαζόμαστε να καταβάλλουμε υπέρογκες συνδρομές σε τρίτους για την επιμόρφωσή μας, ο επανασχεδιασμός και η επέκταση του Κέντρου εξυπηρέτησης Δικηγόρων, η διαφάνεια στη λειτουργία του Δ.Σ., η έγκαιρη ψήφιση των ετήσιων προυπολογισμών, η δημιουργία Λέσχης δικηγόρων,  προτάσεις για το φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα, προτάσεις για τη μητέρα δικηγόρο, το συνάδελφο με ειδικές ανάγκες, το νέο δικηγόρο τον ασκούμενο δικηγόρο, τον έμμισθο συνεργάτη, προτάσεις για τη βελτίωση απονομής δικαιοσύνης.

61 συνολικά προτάσεις,  τις οποίες θα παρουσιάσει αναλυτικά ο υποψήφιος Πρόεδρος ΔΣΑ Δημήτριος Χρ. Αναστασόπουλος, τη Δευτέρα 13 Νοεμβρίου στις 7.00 μμ. Στο θέατρο «Βρετάνια». 

Δεν έχουμε λοιπόν πια δικαιολογία. Εχουμε τώρα μία ευκαιρία, να αλλάξουμε το παλιό σκηνικό και να δημιουργήσουμε τη δικηγορία του μέλλοντος. Ολοι μαζί.  Γιατί όλοι είμαστε κρίκοι της ίδιας αλυσίδας και μόνο ενωμένοι μπορούμε να δώσουμε στη δικηγορία του παρόντος αξία και να δημιουργήσουμε τις προυποθέσεις για τη δικηγορία του «αύριο» .  

 Ζαχαρούλα Γκριέλα
Δικηγόρος Παρ’Αρείω Πάγω
Υποψήφια Σύμβουλος ΔΣΑ με το Συνδυασμό
«Ο Δικηγόρος- Ολοι εμείς μαζί»
Με επικεφαλής τον  Δημήτριο Αναστασόπουλο

foto: Spyros Perdiou Photography

Read More

Η Παιδοφιλία ως φαινόμενο της σύγχρονης κοινωνίας

Γράφει η Ζαχαρούλα Γκριέλα
Δικηγόρος Παρ’Αρείω Πάγω

Πρόσφατες έρευνες έδειξαν, ότι στην Ελλάδα το 20% των παιδιών θα τα προσεγγίσουν παιδόφιλοι τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους. Σύμφωνα με στατιστικές, ποσοστό περίπου 10 με 15% των παιδιών και εφήβων έχουν υπάρξει σεξουαλικά θύματα από ενήλικες τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους.

Στατιστικά, οι περισσότεροι παιδόφιλοι είναι άντρες.

Τι είναι όμως  η παιδοφιλία

Ο ενήλικας (ή ο τουλάχιστον 5 χρόνια μεγαλύτερος σε ηλικία έφηβος) που φανερά ή συγκαλυμμένα παίρνει σεξουαλική ευχαρίστηση από την επαφή του με ένα παιδί υποφέρει από παιδοφιλία. Αυτό μπορεί να γίνει με πολλούς και διάφορους τρόπους, όπως για παράδειγμα:

• Να επιδιώκει και να αγγίζει με σεξουαλικό τρόπο τα παιδιά ή τους ανήλικους εφήβους (συνήθως κάτω των 13 ετών).
• Nα ενθαρρύνει μια ομάδα παιδιών να συμμετέχουν σε σεξουαλικές δραστηριότητες.
• Nα τους προβάλλει πορνογραφικό υλικό, χρησιμοποιώντας άμεσο ή έμμεσο ψυχολογικό εκβιασμό ή χειραγώγηση για να κρατήσουν αυτές τις δραστηριότητες μυστικές.
• Να πλησιάζει τα παιδιά και τους εφήβους μέσω του Διαδικτύου (Internet) προσπαθώντας π.χ. να χτίσει μια έμπιστη φιλία μαζί τους και στη συνέχεια να προσπαθήσει να τα παραπλανήσει σεξουαλικά. Αυτός ο τρόπος προσέγγισης των παιδιών και εφήβων είναι εξαιρετικά διαδεδομένος και εξαιρετικά επικίνδυνος, διότι ελάχιστοι γονείς ενημερώνονται για τον τρόπο που μπορούν να προστατεύσουν τα παιδιά τους από τους κινδύνους του διαδικτύου, τα δε παιδιά έχουν απόλυτη πεποίθηση ότι σ’αυτά δεν πρόκειται να συμβεί κι έτσι όλοι εφησυχάζουν! 

Σύμφωνα με καταγραφές παιδοφιλικών περιστατικών, συνήθως ο παιδόφιλος είναι κάποιος γνωστός της οικογένειας ή συγγενής ή γενικά έχει κάποια στενή σχέση με το παιδί ή/και την οικογένειά του. Ετσι, έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη τόσο της οικογένειας όσο και του παιδιού, είναι άνθρωπος «πέραν πάσης υποψίας», κινείται με οικειότητα ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, έχει τη δυνατότητα εκ της θέσεώς του να μένει μόνος με το ανήλικο και γενικά να δρα ανενόχλητος. Γι’αυτό συνήθως το παιδί φοβάται να μιλήσει, μήπως κατηγορηθεί το ίδιο από τους γονείς του ή ντρέπεται να αποκαλύψει τι του συμβαίνει. Αλλωστε και ο ίδιος ο παιδόφιλος κάνει τα πάντα εκμεταλλευόμενος την εξουσία που ασκεί πάνω στο παιδί, να το επηρεάσει προς αυτήν την κατεύθυνση, ώστε να είναι σίγουρος ότι θα εξασφαλίσει τη σιωπή του παιδιού και δεν θα αποκαλυφθεί! Τέτοιες περιπτώσεις έχουν σημειωθεί με φίλο της οικογένειας, εκπαιδευτικό ή κληρικό,  με τον οποίο η οικογένεια έχει πνευματική σχέση.

Είναι σημαντικό ότι τα παιδιά μπορεί να ‘μιλούν’ για την κάθε είδους κακοποίησή τους με έμμεσους τρόπους. Εχει παρατηρηθεί επιστημονικά, ότι παιδιά κακοποιημένα έχουν άστατο ύπνο, συχνούς εφιάλτες και διαταραχές στην όρεξή τους, έχουν νέους φόβους και φοβίες (π.χ. για ένα πρόσωπο, μια κίνηση ή ένα μέρος) που δεν εξηγούνται εύκολα από τους γονείς, και όσους γνωρίζουν την ιδιοσυγκρασία του παιδιού ή αναπτύσσουν περίεργη σεξουαλική συμπεριφορά για την ηλικία τους - που συχνά περιλαμβάνει στοιχεία ενήλικης σεξουαλικής συμπεριφοράς (π.χ. λεξιλόγιο, κινήσεις) που φαίνονται ξένα πάνω τους.

Υπάρχουν όμως  περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης του ανήλικου και στο χώρο της ίδιας της  οικογένειας. Στην περίπτωση αυτή, ο ανήλικος εμπλέκεται χωρίς τη συναίνεσή του σε σεξουαλικές δραστηριότητες, χωρίς καν να τις αντιλαμβάνεται συνειδητά  και χωρίς να κατανοεί ποιες είναι οι συνέπειες για τον ίδιο. Η κακοποίηση αυτή λαμβάνει διάφορες μορφές, από την έκθεση σε επίδειξη, τις θωπείες, την εκπόρνευση, την επιβολή σεξουαλικής βίας από τρίτο και τις ασελγείς πράξεις μέχρι την αιμομιξία.

 Ο Ελληνας νομοθέτης επηρεασμένος από τη Διεθνή Σύμβαση για τα δικαιώματα του Παιδιού,  προχώρησε σε μία τομή για τα κοινωνικά και νομικά  δεδομένα της Ελλάδας με το ν. 3500/2006, με τον οποίο ποινικοποιήθηκε η ενδοοικογενειακή βία, είτε αυτή αφορά τις γυναίκες είτε τα ανήλικα τέκνα. Αξίζει να σημειωθεί, ότι στις περισσότερες χώρες δεν προβλέπεται ειδική προστασία για τα ανήλικα θέματα ενδοοικογενειακής βίας. 

 Με το νόμο 3500/2006 έγινε προσπάθεια να προστατευθούν τα πιο αδύναμα και ευάλωτα μέρη της οικογένειας, της οποίας μάλιστα διευρύνθηκε η έννοια, προς όφελος των προστατευομένων προσώπων-θυμάτων. Η οικογένεια λοιπόν κατά το άρθ. 1 του νόμου, περιλαμβάνει  τους συζύγους ή γονείς και συγγενείς πρώτου ή δεύτερου βαθμού εξ αίματος ή εξ αγχιστείας και τα τέκνα τους από υιοθεσία, ενώ περιλαμβάνονται σ’αυτήν, εφόσον συνοικούν μαζί τους, συγγενείς εξ αίματος ή εξ αγχιστείας μέχρι τον τέταρτο βαθμό και πρόσωπα των οποίων επίτροπος δικαστικός συμπαραστάτης ή ανάδοχος γονέας έχει οριστεί ως μέλος της οικογένειας και κάθε ανήλικο πρόσωπο που συνοικεί με την οικογένεια. Οι ίδιες διατάξεις εφαρμόζονται και στο μόνιμο σύντροφο των γονέων και στους τέως συζύγους. Παρατηρείται εδώ η προσπάθεια του νομοθέτη να ανταποκριθεί στις ανάγκες της σύγχρονα διαμορφούμενης οικογένειας και να καλύψει και τα νέα μοντέλα αυτής.

 Επιπλέον, με το άρθ. 24 του ίδιου νόμου, ο νομοθέτης εξασφαλίζει την προστασία του ανηλίκου, το οποίο είναι θύμα ασελγούς πράξης. Το άρθρο αυτό μετατρέπει από πλημμέλημα σε κακούργημα το αδίκημα της κατάχρησης ανηλίκου σε ασέλγεια και επισείει ποινή  για τον ενήλικο που ασελγεί σε βάρος του ανηλίκου κάτω των 14 ετών, κάθειρξη τουλάχιστον 10 ετών, ενώ αν ο δράστης ανήκει στα πρόσωπα που τελούν σε σχέση εμπιστοσύνης με τον ανήλικο, η ποινή φτάνει σε κάθειρξη μέχρι 20 ετών. Ο νομοθέτης δηλαδή, αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη σκληρότητα το δράστη αυτόν, που εκμεταλλεύεται τη σχέση εμπιστοσύνης που έχει με το ανήλικο.

   Ιδιαίτερη σημασία για το ανήλικο θύμα, αποτελεί η δυνατότητα που του παρέχει ο νόμος, για την αναστολή της παραγραφής των καταγγελλομένων, μέχρι την ενηλικίωσή του, ενώ  διασφαλίζεται το δικαίωμα του ανήλικου θύματος να καταθέσει υπό συνθήκες που καθιστούν δυνατή την επίτευξη προστασίας τους με κάθε κατάλληλο μέσο –εφόσον το επιθυμεί, αλλιώς διαβάζεται η κατάθεσή του (π.χ. με την παρουσία ψυχολόγου, με την αξιοποίηση οπτικοακουστικών μέσων).

Τελικά η νομική προστασία του ανηλίκου θύματος, αποτελεί μία καινοτόμα πραγματικότητα στη χώρα μας, στο οποίο παρέχεται αποτελεσματική προστασία, πλήρως προσαρμοσμένη με τις επιταγές της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού και της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των παιδιών.

Read More

ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ

της Ζαχαρούλας Φ. Γκριέλα
Δικηγόρου Παρ’Αρείω Πάγω

NOW

Η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα παλιό κοινωνικό φαινόμενο, που δυστυχώς όμως, εμφανίζεται ακόμη και σήμερα και μάλιστα αυξανόμενο και  εκδηλώνεται ανεξάρτητα από μορφωτικό επίπεδο, από κοινωνική ή οικονομική θέση, αξιώματα, θρησκείες, φύλο ή φυλές. Εκδηλώνεται πρωτίστως απέναντι στις γυναίκες, αλλά ακόμη και στα παιδιά της οικογένειας.

Στατιστικά έχει βρεθεί ότι στην Ευρώπη 1 στις 5 γυναίκες έχει υποστεί βία κάποια στιγμή στη ζωή της από το σύζυγο ή το σύντροφό της. Στη χώρα μας, σύμφωνα με το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο, το 34% των Ελλήνων γνωρίζει στον περίγυρο ή στη γειτονιά κάποια γυναίκα που έχει πέσει θύμα ενδοοικογενειακής βίας. Το συγκεκριμένο ποσοστό είναι αυξημένο σε σύγκριση με προηγούμενη μελέτη κατά 12%, ενώ είναι το τρίτο υψηλότερο στην Ευρώπη.

Σύμφωνα πάλι με στοιχεία που παρουσιάζονται στην ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων: μία στις τρεις γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα αντιμετωπίσει σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της. Μία στις πέντε γυναίκες θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού. Σύμφωνα  επίσης με στοιχεία που έχουν συλλεχθεί από γυναίκες θύματα στις συμβουλευτικές υπηρεσίες κατά το διάστημα 2002 – 2005, το πρώτο περιστατικό βίας παρατηρείται συνήθως μετά το γάμο (56,06%) και οι γυναίκες, παρά τη βίαιη συμπεριφορά του συζύγου τους (80%), εξακολουθούν να μένουν μαζί τους (65,22%). Η συνηθέστερη μορφή βίας είναι η ψυχολογική και η σωματική, ενώ λιγότερο συχνά αναφέρεται μόνο η ψυχολογική βία.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ

Ο όρος «βία κατά των γυναικών» περιλαμβάνει κάθε πράξη βίας που στηρίζεται στο φύλο και έχει ως αποτέλεσμα ή είναι δυνατό να έχει ως αποτέλεσμα, την σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βλάβη ή πόνο για τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων των απειλών τέτοιων πράξεων, τον εξαναγκασμό ή την αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας είτε αυτό προκύπτει στην δημόσια είτε στην ιδιωτική ζωή (αρ. 113 της 4ης Παγκόσμιας Διάσκεψης Γυναικών της Πλατφόρμας Δράσης του Πεκίνο).

Σύμφωνα με το ν.  3500/2006 που έχει θεσπιστεί για την ενδοοικογενειακή βία  «Η άσκηση βίας κάθε μορφής μεταξύ των μελών της οικογένειας απαγορεύεται.» (άρθρο 2). Με την ευρύτερη ερμηνεία αυτό σημαίνει, ότι δεν απαιτείται μόνο σωματική βία για να διωχθεί ο θύτης. Η εξύβριση, η απειλή, ο εκβιασμός, η προσβολή της γενετήσιας ελευθερίας (ή βιασμός αν γίνεται πιο κατανοητό στα πλαίσια συζυγικής ή συντροφικής σχέσης) ο φυσικός περιορισμός (εξαναγκασμός σε απομόνωση) και γενικότερα η προσβολή της προσωπικότητας, αποτελούν βία και είναι  παράνομες πράξεις οι οποίες διώκονται ποινικά και μάλιστα αυτεπαγγέλτως. Από τη στιγμή δηλαδή που θα πέσει στην αντίληψη των Αρχών τέτοια συμπεριφορά, ασκείται η ποινική δίωξη, σε περίπτωση δε, που η ποινική δίωξη έχει ασκηθεί κατόπιν εγκλήσεως ή μηνύσεως, αυτή δεν ανακαλείται.

Όταν η κακοποίηση συνίσταται στην άσκηση μόνο ψυχολογικής βία,  μπορούμε να πούμε ότι αυτή περιλαμβάνει είναι κάθε συμπεριφορά που προκαλεί φόβο, είτε αυτή απευθύνεται άμεσα στο θύμα ή σε τρίτο πρόσωπο ή απειλή στο θύμα για βλάβη τρίτου προσώπου.

Είναι βέβαια πιο εύκολο να διαγνωσθεί η σωματική βία ως άσκηση βίας, αλλά εξίσου σημαντικό ρόλο παίζει και η λεκτική, ψυχολογική αλλά και η οικονομική βία (στέρηση οικονομικών πόρων απαραίτητων για την αξιοπρεπή διαβίωση του θύματος). Είναι πολύ σημαντικό δηλαδή να καταλάβουμε, ότι, όταν αναφερόμαστε στην κακοποίηση, δεν περιοριζόμαστε μόνο στον ξυλοδαρμό, αλλά και στην εξύβριση και τη γενικότερη απαξίωση της προσωπικότητας του θύματος (υποτιμητική κριτική, κλονισμό αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης κ.ά.), που είναι πιο δύσκολο να κατανοηθεί ακόμη και από το ίδιο το θύμα. Αδυνατεί δηλαδή ακόμη και αυτό, να αντιληφθεί ότι μια τέτοια συμπεριφορά είναι αρρωστημένη και  γίνεται με πρόθεση την καταπίεση και τη φθορά του θύματος.

Σύμφωνα  με τους ψυχολόγους, η ενδοοικογενειακή βία χαρακτηρίζεται από τις ακόλουθες φάσεις, οι οποίες επαναλαμβάνονται συνήθως καθημερινά. Κατά το πρώτο στάδιο προκαλείται σταδιακά αυξητική ένταση, όπου το θύμα υπόκειται σε λιγότερο βίαιες συμπεριφορές, όπως είναι οι απειλές και προσβολές. Τα θύματα σύντομα διαισθάνονται ότι θα ακολουθήσει η σωματική βία, κι έτσι προσπαθούν να την αποφύγουν ενεργώντας συγκαταβατικά. Το δεύτερο στάδιο της βίας, εκείνο της έντονης επίθεσης, χαρακτηρίζεται από ανεξέλεγκτη σωματική επιθετικότητα εξαιρετικά βίαιη και επικίνδυνη.  Στο τελευταίο στάδιο, ο θύτης ενεργεί απολογητικά και συμπονετικά προς το θύμα, ενώ υπόσχεται πως οι σκηνές βίας δε θα επαναληφθούν

Οι ανωτέρω συμπεριφορές ενισχύονται από τις σημερινές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες και τούτο διότι: Η χειραφέτηση της γυναίκας, η ανεξαρτησία της έναντι του άντρα, κυρίως οικονομικά, η αυξημένη ανεργία και  η οικονομική δυσπραγία, δυναμιτίζουν τις σχέσεις των δύο φύλων και τις σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, κλονίζουν τις ισορροπίες, δημιουργούν κλίμα ανασφάλειας και ανελευθερίας και ευνοούν την καταπίεση και την άσκηση βίας. Γυναίκες που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και ανασφάλεια είναι πιο επιρρεπείς στην αποδοχή τέτοιων συμπεριφορών σε βάρος τους, τις οποίες δικαιολογούν πιστεύοντας ότι τα πράγματα θ’αλλάξουν αν εκείνες γίνουν καλύτερες, ανεξάρτητα αν είναι μορφωμένες και επιτυχημένες ή όχι, ενώ οι θύτες συχνά προέρχονται από οικογένειες όπου η βία ήταν καθημερινό φαινόμενο ή έχουν κακοποιηθεί και οι ίδιοι όταν ήταν παιδιά, συνήθως δε, είναι άνθρωποι με έντονα αισθήματα ανεπάρκειας και χαμηλής αυτοεκτίμησης που ζηλεύουν παθολογικά και είναι επικριτικοί στις πράξεις των άλλων. Στην πραγματικότητα, ασυνείδητα αισθάνονται μια πλευρά του εαυτού τους αδύναμη, αυτό δεν γίνεται ανεκτό από του ίδιους και προβάλλοντας αυτή την πλευρά στη γυναίκα, της επιτίθενται για να αισθάνονται οι ίδιοι πιο δυνατοί.

Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι, ότι, οι γυναίκες που υφίστανται τέτοιες συμπεριφορές, δεν πρέπει να κλείνονται στον εαυτό τους, αλλά να μιλούν γι’αυτό, ώστε να μπορέσουν να βρουν βοήθεια είτε από τους φορείς και οργανισμούς που υπάρχουν για τη στήριξη τέτοιων περιπτώσεων με ψυχολόγους και άλλους ειδικούς, είτε από τις αρμόδιες Αρχές, αν χρειάζεται και νομική αντιμετώπιση του ζητήματος.

Read More

Πολίτες σε απόγνωση αποτυχημένε Τσίπρα!!

Γράφει η Ζαχαρούλα Γκριέλα
Δικηγόρος

Φτάσαμε μέσα σε 5 μήνες στο σημείο στο οποίο προσπαθούσαμε να αποφύγουμε να φτάσουμε επί 5 ολόκληρα έτη. Και το καταφέρναμε-άλλος λίγο καλύτερα, άλλος χειρότερα. Μέσα σε 5 μήνες κατέρρευσε το σύμπαν και δεν καταλαβαίνουν κάποιοι, ότι Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΩΡΑ Ο,ΤΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ θα είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε γιατί απλά ΞΕΦΤΙΛΙΣΤΗΚΑΜΕ!!!!!

Πού είναι η αξιοπρέπειά μου κύριε Τσίπρα; Πού είναι η προστασία της εθνικής μου κυριαρχίας κ. Καμμένε; Με το δικό σας τσαμπουκά που ονομάζετε εσείς "διαπραγμάτευση" και την εξώθηση της κατάστασης στα άκρα, ξέφυγε από τον ΄'ελεγχό σας και δεν είναι μόνο οι τράπεζες που είναι κλειστές και παίρνουν 60 ευρώ το μήνα ΟΣΟΙ έχουν κάτι ακόμη στην Τράπεζα.

Είναι και αυτοί που ΔΕΝ έχουν τίποτα στην τράπεζα και περίμεναν με τη δουλειά τους να βγάζουν τις καθημερινές υποχρεώσεις τους, οι ελεύθεροι επαγγελματίες που να δω τι θα τους κάνετε και πού θα μας βάλετε και ποια συσίτια θα μας σιτίζουν ! ΓΙΑΤΊ ΜΑΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΆΝΔΑ ΣΑΣ ΝΑ ΜΙΛΆΤΕ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ "ΕΓΓΥΗΜΕΝΟΙ" ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ!! ΑΣ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ! ΠΟΙΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ; ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΤΟΥ ΤΑ ΔΙΝΕΙ Η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΠΙΑ ΚΑΘΟΛΟΥ! ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΙΣΟΔΗΜΑ!

Τι έχετε να πείτε και σε μας κ. Τσίπρα; Τι έχετε να πείτε στον κόσμο που πρέπει να απολύσει τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα γιατί ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΣΕΙ; Πάλι θα κατηγορήσετε τον "κακό" εργοδότη; Πάλι ο εργοδότης θα φταίει; Ποια είναι η έννοια της "αξιοπρέπειας" για σας; Να μην πεινάνε μερικές εκατοντάδες ή και χιλιάδες ακόμη, αλλά να πεινάει ένα ολόκληρο κράτος! Να μην υπάρχει στοιχειώδης ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Να φεύγουν άρον άρον ΟΛΕΣ οι μεγάλες επιχειρήσεις από την Ελλάδα ακόμη και οι τελευταίες που πάσχιζαν με νύχια και με δόντια να μείνουν στην Ελλάδα και να μη μείνουν χιλιάδες εργαζόμενοι στο δρόμο και όπως τρέχει ο κόσμος στα ΑΤΜ να περισώσει ό,τι μπορεί, έτσι αντίστοιχα να τρέχουν και οι επιχειρήσεις να διασώσουν ό,τι μπορούν ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ ΑΥΤΗ! Να μην έχει κανένας ξένος εμπιστοσύνη στις ελληνικές εταιρείες και να χλευάζουν όσους κάνουν εισαγωγές από το εξωτερικό, να μην τους δίνουν εμπορεύματα χωρίς μετρητά; Να χλευάζονται οι Ελληνες τουρίστες και φοιτητές στο εξωτερικό ή ακόμη ακόμη και να νοιώθουν οίκτο για τη χώρα τους; Αυτό θα πείτε στο παιδί σας ότι είναι "αξιοπρέπεια"; Λέγατε ότι οι άλλοι ήταν "στα τέσσερα" Κι εσείς οδηγήσατε έναν ολόκληρο λαό να είναι "στα τέσσερα" κι εσείς γυρνάτε έρποντας και γλύφετε ζητώντας άλλα 29 δις από αυτούς που σταμάτησαν τις διαπραγματεύσεις μαζί σας! Αυτή είναι η έννοια της "αξιοπρέπειας" για σας; Είχατε πει όταν πρωτοπήγατε ότι δε θέλετε τα λεφτά τους αλλά την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού!

Ε δεν ξέρετε τι σημαίνει η έννοια κ. Τσίπρα! Δεν ξέρετε τι σημαίνει εθνική υπερηφάνεια! Είπατε ότι δεν σας ενδιαφέρει η εξουσία! Τι σας ενδιαφέρει τότε;

Read More

Αμβλώσεις και δικαιώματα αγέννητου παιδιού

Γράφει η Ζαχαρούλα Γκριέλα. Δικηγόρος

Η έκτρωση ή άμβλωση είναι η διακοπή μιας αδιατάρακτης ενδομητρίου κυήσεως ενός ή περισσοτέρων εμβρύων, που διενεργείται σε πρώιμη ηλικία κυήσεως  και συγκεκριμένα σε ηλικία μικρότερη από 24 εβδ. και οδηγεί σε αφαίρεση του εμβρύου  από τη  μήτρα της μητέρας του με συνέπεια τον θάνατο του κυήματος. Η άμβλωση προκαλείται τεχνητά με χημικές, χειρουργικές ή άλλες μεθόδους. Το  όριο των 24 εβδομάδων καθορίστηκε διεθνώς  με βάση την ελάχιστη ηλικία κυήσεως, που επιτρέπει σε ένα έμβρυο που θα γεννηθεί, να είναι βιώσιμο.

Οι ηθικές και νομικές πτυχές της άμβλωσης αποτελούν αντικείμενο έντονης συζήτησης που διχάζει το σύγχρονο κόσμο. Το κύριο ζήτημα είναι κατά πόσο το έμβρυο μπορεί να χαρακτηριστεί ως άνθρωπος και ως εκ τούτου η έκτρωση ως ανθρωποκτονία. Ταυτόχρονα τίθεται και το ζήτημα της αυτοδιάθεσης της εγκύου γυναίκας, το δικαίωμά της να διαθέτει το σώμα της όπως αυτή νομίζει.

Στην Ελλάδα η έκτρωση αποτελούσε για πολλά χρόνια ποινικό αδίκημα, αδίκημα δηλαδή που προβλεπόταν και τιμωρείτο από τον Π.Κ., τόσο για τη γυναίκα όσο και γι’αυτόν που την πραγματοποιούσε. Τη δεκαετία του 1970 με την εκδήλωση του φεμινιστικού κινήματος από τη μία πλευρά και με την απελευθέρωση του σεξ από την άλλη, παρουσιάστηκε ραγδαία αύξηση των αμβλώσεων. Κάτω από αυτή την πίεση και με το δεδομένο ότι ποτέ δεν πρόκειται να μηδενιστεί εντελώς  ο αριθμός των αμβλώσεων, στις οποίες για λόγους οικονομικούς ή κοινωνικούς μπορεί να οδηγείται μία γυναίκα,  ο νομοθέτης αποφάσισε την αποποινικοποίηση των αμβλώσεων,  προκειμένου τουλάχιστον να εξασφαλίσει τη σωματική ακεραιότητα και υγεία της, αλλά και το δικαίωμά της να ορίζει το σώμα και τη ζωή της.

Ετσι., σήμερα ο Ποινικός Κώδικας, στο άρθρο 304 επιτρέπει την έκτρωση (τεχνητή διακοπή της κύησης) μόνο με τη συναίνεση της εγκύου και μόνο από γιατρό μαιευτήρα - γυναικολόγο με τη συμμετοχή αναισθησιολόγου σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα στις ακόλουθες περιπτώσεις:

·         Εντός των πρώτων 12 εβδομάδων της κύησης σε κάθε περίπτωση

·         Εντός των πρώτων 24 εβδομάδων, αν υπάρχουν ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας του εμβρύου που επάγονται τη γέννηση παθολογικού νεογνού

·         Εντός των πρώτων 19 εβδομάδων, αν η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, αποπλάνησης  ανήλικης, αιμομιξίας ή κατάχρησης γυναίκας ανίκανης να αντισταθεί

·         Χωρίς χρονικό περιορισμό, αν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος  για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της σωματικής ή ψυχικής υγείας της, βεβαιωμένος από αντίστοιχο ιατρό (στην περίπτωση αυτή ο όρος "έκτρωση" χρησιμοποιείται σε διακοπή που επισυμβαίνει πριν την 24η εβδομάδα). Επίσης σε αυτήν την κατηγορία εμπίπτει και η περίπτωση έκτρωσης εμβρύου με αποδεδειγμένα σοβαρές δυσλειτουργίες.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο νομοθέτης οδηγήθηκε στην επιλογή να επιτρέπει την άμβλωση κάτω από προυποθέσεις που εξασφαλίζουν την υγεία και σωματική ακεραιότητα της εγκύου, δίνοντας έμφαση και προτεραιότητα στην έγκυο γυναίκα και στα δικαιώματά της. Αυτά δηλαδή κρίθηκαν υπέρτερα από το κύριο και βασικό δικαίωμα του εμβρύου, στη ζωή.

     Τι γίνεται όμως με το έμβρυο; Τόσο από τη διδασκαλία της Εκκλησίας  όσο και από την ίδια την ιατρική επιστήμη, είναι σαφές και ξεκάθαρο από αιώνες, ότι  η ζωή ξεκινά από τη στιγμή της σύλληψης. Από τη στιγμή που το ωάριο γονιμοποιείται γεννάται το έμβρυο, πρόσωπο μοναδικό, που φέρει τα δικά του χαρακτηριστικά γνωρίσματα.

           

    Νομικά, το πρόσωπο αρχίζει να υπάρχει μόλις γεννηθεί ζωντανό και ως προς τα δικαιώματα που του επάγονται θεωρείται γεννημένο αν γεννηθεί ζωντανό. Ωστόσο, το πρόσωπο, από την εμβρυική ηλικία είναι φορέας δικαιωμάτων και δικαιούται προστασίας, ενώ παγκόσμιοι Οργανισμοί αναγνωρίζουν στο έμβρυο δικαιώματα.

Ειδικότερα, ο ΟΗΕ το 1959 ψήφισε τη Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η δε σχετική Σύμβαση υπεγράφη το 1990. Μάλιστα από τον ίδιο τον Οργανισμό έχει καθιερωθεί η 11^η Δεκεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα των Δικαιωμάτων του Παιδιού, όπου στον όρο «παιδί» περιλαμβάνεται και το έμβρυο, περιέχοντας πολλές ευεργετικές και προστατευτικές διατάξεις για την εμβρυική ηλικία.

Στην 4^η   Αρχή της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Παιδιού τονίζεται ότι η φροντίδα και προστασία που θα παρέχεται στο παιδί και στη μητέρα περιλαμβάνεται και η ικανοποιητική και μεταγεννητική μέριμνα. Στη δε 8^η Αρχή διακηρύσσεται ότι «το παιδί θα είναι σε κάθε περίπτωση από τους πρώτους που θα απολαμβάνουν προστασία και περίθαλψη» .

Επίσης,  ανάμεσα στις αξίες και τις πρακτικές που συνιστούν τον Πολιτισμό της Ειρήνης,  σύμφωνα με τη Διακήρυξη 2000 της Ουνέσκο είναι οι εξής:

1.    « Ο σεβασμός κάθε μορφής ζωής»
2.  « Η μη βία. Απόρριψη της βίας σε όλες τις μορφές της και η επίτευξη δικαιοσύνης με την πειθώ και την κατανόηση»

Στην άμβλωση όμως δεν ασκείται βία στο πιο ανυπεράσπιστο ανθρώπινο πλάσμα;

Αλλά και η 4^η Διεθνής Σύνοδος του ΟΗΕ για τις γυναίκες με τη Διακήρυξη του Πεκίνου και το σχέδιο δράσης που υπεγράφη από 180 κράτη, προτείνει στρατηγικά μέτρα σε 12 τομείς-κλειδιά. Στον 12^ο τομέα-κλειδί  υποστηρίζεται η «νομική προστασία των κοριτσιών από την εμβρυακή ηλικία μέχρι την πλήρη ενηλικίωσή τους και κατάργηση επιβλαβών πρακτικών σε βάρος τους.» Ομολογείται δηλαδή η αναγνώριση και προστασία της πρώτης ανθρώπινης φάσης ζωής, της εμβρυακής.

Κατά το ελληνικό Δίκαιο, το έμβρυο είναι υποκείμενο και φορέας αστικών δικαιωμάτων:

1.      Εχει κληρονομικό δικαίωμα: Κληρονόμος μπορεί να γίνει μόνο όποιος βρίσκεται στη ζωή ή έχει τουλάχιστον συλληφθεί όταν πεθάνει εκείνος τον οποίο δικαιούται να κληρονομήσει. Με άλλα λόγια, το μωρό που θα γεννηθεί ζωντανό έχει κληρονομικό δικαίωμα.

2.      Αναγνωρίζεται επίσης στο έμβρυο το δικαίωμα προστασίας της περιουσίας του όπως και αυτό της διατροφής, σε περίπτωση που θανατωθεί με υπαιτιότητά του αυτός που είχε απέναντί του υποχρέωση διατροφής. Π.χ. αν σκοτωθεί ο πατέρας του σε εργατικό ατύχημα ή σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα από υπαιτιότητα τρίτου, το έμβρυο δικαιούται να αναζητήσει από τον υπαίτιο διατροφή, αλλά και χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης.

3.      Έχει το δικαίωμα να αποζημιωθεί από εκείνον που του προκάλεσε με υπαιτιότητά του βλάβες κατά την κύηση.

4.      Τα ασφαλιστικά ταμεία αναγνωρίζουν το δικαίωμα συνταξιοδότησης και στο έμβρυο που θα γεννηθεί ζωντανό. Όλα τα ανωτέρω δικαιώματα ασκούνται από τους γονείς, οι οποίοι ασκούν τη γονική μέριμνα, ή μόνο από τη μητέρα, αν δεν υπάρχει πατέρας.

5.      Στο άρθρο 304Α του Ποινικού Κώδικα (ΠΚ), το οποίο  φέρει τον τίτλο «ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΒΛΑΒΗ ΕΜΒΡΥΟΥ Η ΝΕΟΓΝΟΥ», ορίζεται  ότι «όποιος επενεργεί παράνομα στην έγκυο, με αποτέλεσμα να προκληθεί βαριά βλάβη στο έμβρυο ή να εμφανίσει το νεογνό βαριά πάθηση του σώματος ή της διανοίας, τιμωρείται, σύμφωνα με το άρθρο 310 του ΠΚ».

Με άλλα λόγια, αν ο δράστης έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή του εμβρύου ή προξένησε βαριά και μακροχρόνια ασθένεια ή σοβαρό ακρωτηριασμό, τιμωρείται με τουλάχιστον δύο ετών φυλάκιση. Αν ο υπαίτιος επιδίωξε τη βλάβη την οποία προκάλεσε, η ποινή του μπορεί να είναι μέχρι δέκα ετών κάθειρξη.

             

Από όλα τα ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι υπάρχει μία αντίφαση της νομοθεσίας, η οποία από τη μία αναγνωρίζει δικαιώματα στο έμβρυο ως ξεχωριστή οντότητα, από την άλλη δεν μπορεί να προστατεύσει το σημαντικότερο δικαίωμά του, το δικαίωμα στη ζωή, όταν αυτό συγκρούεται με το δικαίωμα αυτοδιάθεσης της μητέρας του.

Το ερώτημα που τίθεται διχάζει  εύλογα τις κοινωνίες. Είναι θέμα προσωπικό, θέμα πολιτισμού, θέμα διαπαιδαγώγησης ή όπως αλλιώς θέλει να το ονομάσει ο καθένας, η απόφαση κάθε γυναίκας μπροστά σε ένα τέτοιο δίλημμα. Το σίγουρο είναι πως είναι πιο ασφαλές και ορθό, να υπάρχει  σωστή και ολοκληρωμένη ενημέρωση και τα ζευγάρια να λαμβάνουν προφυλάξεις τέτοιες ώστε να μη χρειάζονται να φτάνουν στο δίλημμα αυτό!.

Εξίσου πάντως σημαντικό  θέμα προβληματισμού, σε σχέση με την αδυναμία προστασίας του εμβρύου, είναι και οι περιπτώσεις αυτές, στις οποίες το έμβρυο γίνεται αντικείμενο εμπορικής συναλλαγής: ανθρώπινη κλωνοποίηση , αλλαγές τις γενετικής κληρονομιάς των ανθρώπων, δημιουργία εμβρύων μόνο για τους σκοπούς της έρευνας η για την προμήθεια βλαστικών κυττάρων, ακόμη και με τη μεταφορά πυρήνων σωματικών κυττάρων,  καταστροφή ανθρώπινων εμβρύων, ακόμη και για τη λήψη βλαστικών κυττάρων· ερευνητικές δραστηριότητες που περιλαμβάνουν τη χρήση και το χειρισμό των ανθρώπινων εμβρυικών βλαστικών κυττάρων. Και όλα αυτά είναι πραγματικότητα, μάλιστα τέτοιες έρευνες χρηματοδοτούνται από το ίδιο το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο, με εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Την περίοδο 2012-2013 είχε συσταθεί η πρώτη Ενωση Ευρωπαίων Πολιτών («One of us»),  με σκοπό  τη συγκέντρωση υπογραφών από όλη την Ευρωπαική Ενωση, προκειμένου να σταματήσει η Ευρωπαική Ενωση τη χρηματοδότηση τέτοιων ερευνών,  σε βάρος της ανθρώπινης ύπαρξης.  Ο αριθμός των απαιτούμενων υπογραφών συγκεντρώθηκε, αλλά δυστυχώς το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο δεν έκανε αποδεκτό το αίτημα!

Κάτω από αυτή την οπτική γωνία, ο άνθρωπος  μετατρέπει το έμβρυο, την αρχή της ανθρώπινης ύπαρξης, σε αντικείμενο εμπορικής συναλλαγής και εκμετάλλευσης, παραγνωρίζοντας την ανθρώπινη, αυτοτελή και ανεξάρτητη οντότητα του εμβρύου, της μόνης ύπαρξης που δεν μπορεί με κανένα τρόπο να υπεραμυνθεί της ίδιας του της  ζωής.

            

         Τέτοιες τεχνικές είναι κατοχυρωμένες  και θεμελιωμένες νομικά σε βασικές αρχές του δικαίου, έρχονται όμως σε ευθεία σύγκρουση με τις ηθικές αξίες και αρχές της κοινωνίας, το γεγονός δε, ότι  έναντι αυτών δεν μπορεί ο νόμος να προστατεύσει το αγέννητο παιδί,  πλήττει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τον πολιτισμό μας και υπονομεύει το μέλλον μας και το μέλλον του πλανήτη μας.

     

      Ζαχαρούλα Γκριέλα

Δικηγόρος Παρ΄ Αρείω Πάγω

Read More