Η δημοσιογράφος Χριστίνα Γαλανοπούλου έκανε μια ανάρτηση στο Facebook με ένα φόρεμα διάστικτο από λεκέδες αίματος. Όπως εξηγεί στη λεζάντα, είναι το τεκμήριο ενός ιδιαίτερα τρομακτικού και επικίνδυνου περιστατικού που έζησε με τη μητέρα της, καθώς οι δυο τους δέχτηκαν επίθεση από πέντε άτομα, στην πλατεία Βικτωρίας, την Παρασκευή το βράδυ και μάλιστα αρκετά νωρίς, στις 20.30. Η δημοσίευσή της έγινε viral, θέτοντας εκ νέου το μάλλον ρητορικό ερώτημα: Πόσο ασφαλείς νιώθουμε εμείς όταν κυκλοφορούμε στην Αθήνα;
Δείτε την ανάρτηση της Χριστίνας Γαλανοπούλου:
Την Παρασκευή (11/9, 20.30) επιτέθηκαν στη μητέρα μου και σ’ εμένα πέντε άτομα επί των οδών Ελλοπίας και Αλκιβιάδου, κάτω από την πλατεία Βικτωρίας.
Ο ένας έσπρωξε εμένα που ενστικτωδώς μπήκα μπροστά της, ο άλλος γρονθοκόπησε στο πρόσωπο τη μητέρα μου, την άρπαξε από το πουκάμισο πιστεύοντας ότι μπορεί να της βγάλει την τσάντα που είχε περασμένη χιαστί και τελικά την έσυρε από μία μικρή αλυσίδα που είχε στο λαιμό, μέχρι που της την έσπασε, πετώντας την με το πρόσωπο στην άσφαλτο. Οι υπόλοιποι έκαναν μπούγιο γύρω μας, μέχρι να τελειώσουν.
Όλα έγιναν πολύ γρήγορα και ούρλιαζα από την πρώτη στιγμή μέχρι που μαζεύτηκε κόσμος. Το μόνο που θυμάμαι –εκτός από τα πρόσωπα των δύο από αυτούς- ήταν το αίμα της μάνας μου παντού, στην άσφαλτο, πάνω μου, στο φόρεμά της, αίμα παντού και μυρωδιά αίματος. Το ΕΚΑΒ δεν κατάφερε να φτάσει ποτέ.
Έφτασαν δύο αστυνομικοί που έκαναν ό,τι μπορούσαν (!) για να σταματήσουν την αιμορραγία. Κατέβηκαν και γείτονες από την περιοχή για τις πρώτες ασθμαίνουσες βοήθειες σε μια γυναίκα που δεν μπορούσε να σταθεί ούτε σε καρέκλα. Βρεθήκαμε με ιδιωτικό αυτοκίνητο στον Ευαγγελισμό.
Της έσπασαν τη μύτη, έχει μώλωπες και πληγές σε όλο της το σώμα. Στον Ευαγγελισμό λίγη ώρα μετά ήρθαν δύο αστυνομικοί με πολιτικά για καταθέσεις. Τους είχαν συλλάβει λίγο πριν μπουν στο σπίτι τους, κάπου εκεί κοντά στη γειτονιά μας. Επέμειναν πολύ ώστε να είναι σίγουροι ότι έχουμε αναγνωρίσει τα σωστά άτομα. Φέρθηκαν σχολαστικά, με φροντίδα στη μάνα μου που σχεδόν δεν είχε πρόσωπο από τα χτυπήματα. Προσωπικά, είμαι ακόμα σε σοκ και με ενοχές.
Γιατί εγώ έφυγα από αυτό με ένα ελαφρύ τράβηγμα στον αυχένα, αλλά δεν ξέρω πώς αλλιώς θα μπορούσα να έχω προστατεύσει μια μικροσκοπική γυναίκα στα 80 που δεν ακούμπησε ποτέ ούτε μηρμύγκι. Που κάθε της κίνηση, φτιάχνει κάτι όμορφο. Που ξέρει μόνο να βοηθάει.
Νιώθω ενοχές γιατί πάντα τσακωνόμασταν όταν έβλεπε μπούγιο από άντρες και μου έλεγε «κατέβα από το πεζοδρόμιο», για να της απαντήσω «να κατέβουν αυτοί, ο δρόμος ανήκει σε όλους μας». Εδώ και δύο μέρες, κάθε φορά που προσπαθώ να κλείσω τα μάτια βέπω το αίμα της να απλώνεται παντού, το μυρίζω πάνω μου, όσο και να πλυθώ, πετιέμαι στον παραμικρό θόρυβο. Κάθε γκριμάτσα πόνου της με διαλύει, δεν ξέρω τι να κάνω, πώς να βοηθήσω. Δεν μισώ κανέναν. Όμως, κάποιος πρέπει να απαντήσει. Αν όχι σε εμένα, σε εκείνην. Στα 80 της χρόνια, στη δουλειά και στους κόπους της, στους φόρους που έχει πληρώσει για να ζει με τον φόβο ότι η ζωή της θα τελειώσει στη μέση του δρόμου, χωρίς καμία τιμωρία για τους δράστες.
Δεν θέλω αυτό το ποστ να γίνει αφορμή για μικροπολιτικές και σιχαμένα ξεσπάσματα. Θέλω όμως να ρωτήσω τον κύριο Haris Doukas πώς νιώθει ως Δήμαρχος Αθηναίων για τη μοίρα που διαχρονικά επιφύλαξαν σε αυτό το σημείο της Αθήνας ο ίδιος και οι προκάτοχοι του με το ίδιο με το δικό του ενδιαφέρον; Πώς νιώθει που βλέπει τη Βικτώρια, τον Άγιο Παντελεήμονα, την Κυψέλη, το Μεταξουργείο να μετατρέπονται σε αποθήκες ψυχών, όπου απυθόνονται καθημερινά άνθρωποι χωρίς φροντίδα, χωρίς εφόδια, με μωρά που κοιμούνται στο χώμα; Τι αισθάνεται ως παράγοντας της πόλης που απ’ άκρη σ’ άκρη της μυρίζει αποχωρητήριο;
Επίσης, πώς περνάει ο κ. Michalis Chrisochoidis αυτόν τον καιρό; Είναι καλά; Γνωρίζοντας ότι η Πλατεία Βικτώριας είναι ένα τεράστιο σούπερ μάρκετ διακίνησης ναρκωτικών από κάθε περιθωριακή –ημεδαπή ή αλλοδαπή – ομάδα; Γνωρίζοντας ότι η πλατεία καθαρίζεται μόνο για να πατήσουν ως επισκέπτες του τετάρτου της ώρας βουλευτές όλων των παρατάξεων που δεν ντρέπονται να μας κοιτάζουν στα μάτια; Το αστυνομικό τμήμα της περιοχής το έχει επισκεφθεί ποτέ; Κι αν ναι πώς του φάνηκε ο χώρος που εργάζονται οι υφιστάμενοί του;
Στις 15 Αυγούστου, στο προαύλιο του Αγίου Παντελεήμονα, ο ιερέας σχεδόν κλαίγοντας ζήτησε τη βοήθεια όλων των παραπάνω, μέσα σ’ έναν ναό σπασμένο, φόβο και τρόμο της περιοχής. Τον άκουσαν και του έκαναν πατ-πατ στην πλάτη. Και μετά;
Ξαναλέω σε όλους τους τόνους ότι αυτό εδώ δεν προσφέρεται για φτηνή σπέκουλα ούτε από δεξιά, ούτε από ακροδεξιά, ούτε από αριστερά. Κι ότι δεν επιθυμώ την τσουβουλιαστή δίωξη από πογκρόμ που προκύπτουν μετά από κάθε τέτοιο περιστατικό. Επιφυλάσσομαι όμως για κάθε νόμιμο δικαίωμά μου απέναντι σε όσους έχουν την πολιτική ευθύνη της περιοχής. Και κάθε περιοχής που αφήνεται στη μοίρα της, μοίρα γνωστή: πρώτα η εξαθλίωση και μετά η κατατεμάχισή της σε «φιλέτα».
Πριν από 30 χρόνια, έφυγα μία φορά από το σπίτι που με κόπο έχτισαν οι γονείς μου. Γύρισα μετά από δικό μου σοβαρό πρόβλημα υγείας και μην έχοντας πού αλλού να πάω.
Αυτή τη φορά θα γίνει πόλεμος. Αλλά με αυτούς που πρέπει. Όχι με τον «εχθρό» που μας πουλάνε, αλλά με αυτόν που πληρώνω με τους φόρους μου.
* Φωτογραφίες από το πρόσωπό της μάνας μου, σπασμένο και καταξεσκισμένο, έχω. Τις κρατάω για όσους έχουν άντερα να τις δουν. Η πλατφόρμα είναι ευαίσθητη στο αίμα και τις πληγές, οπότε είναι πολύ πιθανό ο αλγόριθμος να "κατεβάσει" τη φωτογραφία με το φόρεμά της.
** Ευχαριστώ απ' την καρδιά μου όσους βοήθησαν εκείνο το βράδυ. Και την κυρία Διονυσία και τον γιο της.
.webp)
