Βίντεο με τη δράση του 38χρονου, που είχε αφαιρέσει τουλάχιστον 150 μεταλλικά καλύμματα φρεατίων όμβριων υδάτων από περιοχές του Πειραιά, του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας έρχεται στη δημοσιότητα.
Η ανακοίνωση της Ελληνικής Αστυνομίας :
Από αστυνομικούς του Τμήματος Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Κερατσινίου – Δραπετσώνας/Δ.Δ.Ε.Ε.Α./Γ.Α.Δ.Α. συνελήφθη, με τη συνδρομή αστυνομικών της Υποδιεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Πειραιά, μεσημβρινές ώρες της 9-10-2026, 38χρονος ημεδαπός που αφαιρούσε μεταλλικά καλύμματα φρεατίων όμβριων υδάτων στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά.
Σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία για διακεκριμένες κλοπές κατ’ εξακολούθηση και κατ’ επάγγελμα ενώ συνελήφθη και 46χρονος για αποδοχή και διάθεση προϊόντων εγκλήματος.
Στο πλαίσιο διερεύνησης περιστατικών κλοπών μεταλλικών καλυμμάτων φρεατίων όμβριων υδάτων στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά αστυνομικοί του Τμήματος Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Κερατσινίου – Δραπετσώνας, με τη συνδρομή αστυνομικών της Υποδιεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Πειραιά, ταυτοποίησαν τον 38χρονο ως δράστη των διακεκριμένων κλοπών και τον συνέλαβαν, μεσημβρινές ώρες της 9-10-2026.
Στο πλαίσιο αυτό, σε έρευνα των αστυνομικών σε επιχείρηση εμπορίας παλαιών μετάλλων (scrap) στην περιοχή του Βοτανικού όπου ο 38χρονος μετέφερε τα αφαιρεθέντα καλύμματα προς διάλυση, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:
-12- αφαιρεθέντα καλύμματα,
ρουχισμός που φορούσε ο 38χρονος κατά την τέλεση των κλοπών και
το «επιχειρησιακό» όχημα του 38χρονου με το οποίο διέπραττε τις κλοπές.
Στην εν λόγω επιχείρηση συνελήφθη και 46χρονος κατηγορούμενος για αποδοχή και διάθεση προϊόντων εγκλήματος ενώ στην κατοχή του βρέθηκε και κατασχέθηκε το χρηματικό ποσό των -2.150- ευρώ.
Από την προανάκριση των αστυνομικών διαπιστώθηκε πως ο 38χρονος είχε αφαιρέσει τουλάχιστον -150- καλύμματα φρεατίων όμβριων υδάτων σε Πειραιά, Κερατσίνι και Δραπετσώνα.
Οι συλληφθέντες, με τη σε βάρος τους δικογραφία, οδηγήθηκαν στον αρμόδιο Εισαγγελέα.
Ομιλία του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην εκδήλωση του Φιλολογικού Συλλόγου Χανίων «Ο Χρυσόστομος» προς τιμήν του Μίνου Ζομπανάκη.
Καταρχάς, κ. Πρόεδρε, σας ευχαριστώ πάρα πολύ που μου δώσατε την ευκαιρία να βρεθώ σήμερα μαζί σας και να ενημερωθώ για μια πτυχή της ιστορίας της οικογενείας μου, την οποία οφείλω να πω ότι δεν γνώριζα.
Με πολύ μεγάλο, λοιπόν, ενδιαφέρον θα προσθέσω στα οικογενειακά μας αρχεία τα αποδεικτικά στοιχεία από τη διδακτική δραστηριότητα του παππού μου, του Κυριάκου Μητσοτάκη. Στο μυαλό μου τον είχα πάντα κατατάξει ως έναν σπουδαίο άνθρωπο, ο οποίος πολέμησε στη Μακεδονία, αλλά προφανώς απεδείχθη ότι ήταν μια πολύ πιο πολυσχιδής προσωπικότητα από αυτό το οποίο και εγώ φανταζόμουν.
Σας ευχαριστώ επίσης που μου δίνετε την ευκαιρία σήμερα να βρεθώ μαζί σας, να μοιραστώ και εγώ κάποιες σκέψεις για τον Μίνω Ζομπανάκη, ο οποίος φαντάζομαι ότι, αν απόψε καθόταν σε μια γωνιά αυτής της αίθουσας, είμαι σίγουρος ότι θα χαμογελούσε πολύ περιπαιχτικά, ζητώντας να προσπεράσουμε τις όποιες επισημότητες, να αποφύγουμε τους επαίνους και να ασχοληθούμε αμέσως με την ουσία.
Ολόκληρη η ζωή του, άλλωστε, υπήρξε μια διαρκής άσκηση τόλμης και διορατικότητας όπου η ιδέα έπρεπε να γίνει πράξη χωρίς περιττά λόγια. Ουδέποτε, μάλιστα, υπήρξε χαμηλόφωνος, καθώς ήθελε να πρωταγωνιστεί με «όπλο» πάντα τα επιχειρήματά του. Έτσι, σε κάθε επαγγελματική ή κοινωνική ευκαιρία επέβαλε το εκτόπισμά του και το έκανε, θα έλεγα, σχεδόν αβίαστα, γιατί μπορούσε να εκπέμπει μια σπάνια σιγουριά, δίχως να αναζητά την επιβεβαίωση των άλλων. Ίσως γιατί πολύ απλά ο ίδιος ήξερε καλά ποιος ήταν και τι μπορούσε να καταφέρει.
Απόψε, λοιπόν, τιμούμε αυτήν ακριβώς τη στάση ζωής ενός ξεχωριστού Έλληνα και Κρητικού, με τη δική μου παρουσία σήμερα να υπερβαίνει τα όρια απλά ενός θεσμικού καθήκοντος. Δεν είμαι εδώ ως Πρωθυπουργός, είμαι εδώ ως ένας άνθρωπος ο οποίος είχε την τύχη να τον γνωρίσει από κοντά. Να μοιραστώ την «αιρετική» σκέψη του και να παρακολουθήσω την μακρά, ειλικρινή φιλία που τον έδενε με τον πατέρα μου.
Ήταν μια σχέση εμπιστοσύνης, παράλληλη, ωστόσο, με την ευρύτερη προσφορά του Ζομπανάκη, ο οποίος διαχρονικά υπήρξε άτυπος σύμβουλος τόσο του Κωνσταντίνου Καραμανλή όσο και του Ανδρέα Παπανδρέου. Μία πηγή ιδεών, κύρους και χρήσιμων διεθνών διασυνδέσεων, στη διάθεση κάθε Πρωθυπουργού ή Υπουργού της πατρίδας που ζητούσε τη συνδρομή του.
Και όλα αυτά χωρίς να διεκδικήσει ποτέ τίτλους ή αξιώματα. Κατά καιρούς του προσφέρθηκαν πολλά. Του αρκούσε, όπως έλεγε, να βοηθά αθόρυβα και ιδίως σε δύσκολες στιγμές. Σε μία αποστολή δίχως κομματικό χρώμα και μοναδικό στόχο να θωρακίζει την Ελλάδα δημιουργώντας, θα έλεγα, ως ρομαντικός πολίτης, αλλά και ταυτόχρονα ως ένας αυθεντικός πατριώτης της δράσης και του αποτελέσματος.
Όσα πέτυχε στη διαδρομή του θεμελιώθηκαν στα «πρωτογενή υλικά» του νησιού μας: τη λεβεντιά, την ευθύτητα, τη στιβαρότητα. Ήταν μια πάστα ανέγγιχτη στον χρόνο και έκδηλη σε κάθε του κίνηση. Μέχρι και το πυκνό του μουστάκι θεωρώ πως ήταν ένας αιχμηρός τρόπος να θυμίζει σε όλους ότι απέναντί τους δεν έχουν απλά ένα τεχνοκράτη αλλά έναν Κρητικό που δεν αστειεύεται.
Θα μιλήσουν στη συνέχεια και ο Ηλίας και ο Γκίκας για τη διαδρομή της ζωής του, για το πώς ξεκίνησε γεννημένος στις Καλύβες, για όλα αυτά τα οποία πέτυχε, για το πώς έφτασε στο Χάρβαρντ. Τότε τον πήραν χωρίς, μάλιστα, να έχει πτυχίο. Δεν ξέρω πώς τα κατάφερε ακριβώς. Πήρε δύο masters και ένα διδακτορικό.
Θα μιλήσουν για την εντυπωσιακή διαδρομή του ως κορυφαίου τραπεζίτη. Άφησε μία σφραγίδα στην παγκόσμια οικονομία, ονομαζόταν Libor. Θα μιλήσει, φαντάζομαι, ο Γκίκας γι’ αυτό. Ήταν μία ιδιοφυής ιδέα που επέτρεπε σε κράτη και σε επιχειρήσεις να δανείζονται μεγάλα ποσά επιμερίζοντας το ρίσκο σε περισσότερες τράπεζες. Ένα κυμαινόμενο επιτόκιο που προκύπτει από τις εκτιμήσεις των μεγαλύτερων τραπεζών και επιμερίζει το κόστος με το οποίο δανείζονται οι τράπεζες.
Έχει όμως μία αξία να πούμε ότι αυτό το οποίο δημιούργησε, έναν καινούργιο μηχανισμό κινητοποίησης κεφαλαίων, ο ίδιος είχε το θάρρος να διαγνώσει τα όριά του. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 σήμανε έναν συναγερμό, αποκαλώντας αυτή τη δανειακή εξάπλωση ένα «τέρας του Φρανκεστάιν» και προειδοποιώντας πως η ανεξέλεγκτη χορήγηση κεφαλαίων προς δικαιούχους χωρίς πραγματική δυνατότητα αποπληρωμής θα οδηγούσε σε αδιέξοδο.
Γιατί αν πρέπει, νομίζω, να κρατήσουμε κάτι από τη διαδρομή του Μίνου Ζομπανάκη, είναι ότι αντιλαμβανόταν την οικονομία ως ένα πεδίο δράσης για καλύτερη ζωή των πολλών και όχι ως μία αυτοαναφορική άσκηση απληστίας των λίγων.
Όπως και, για εκείνον, το χρηματοπιστωτικό σύστημα ήταν ένα εργαλείο ανάπτυξης και ισορροπίας, όχι ένα ρινγκ σκληρής κερδοσκοπίας. Με άλλα λόγια, στη σκέψη του συνυπήρχαν πάντα η οικονομική δικαιοσύνη και ο πολιτικός ρεαλισμός.
Ήταν μία, θα έλεγα, νοοτροπία που σμιλεύτηκε στην εμπειρία. Τον κράτησε γειωμένο ακόμα κι όταν βρέθηκε στην ελίτ του παγκόσμιου πλούτου και παρά το γεγονός ότι για χρόνια κινήθηκε στα κέντρα των αποφάσεων, συνομίλησε με ηγέτες, με μεγιστάνες, ποτέ δεν «μέθυσε» από τη δύναμη του χρήματος ούτε έχασε την εσωτερική του πυξίδα, που έδειχνε σταθερά προς την κοινωνική ευθύνη και προς τον πατριωτισμό.
Και όποτε η Ελλάδα τον χρειάστηκε εκείνος δήλωσε «παρών», πάντα ουσιαστικά και πάντα διακριτικά. Στη Μεταπολίτευση, όταν η χώρα αγωνιζόταν να σταθεί όρθια, ήταν η προσωπική επιρροή του που άνοιξε τότε πόρτες στις διεθνείς αγορές. Και αργότερα, σε φάσεις αναταράξεων, πάντα υπερασπιζόταν τρεις αρχές: την ψυχραιμία, τη θεσμική σοβαρότητα και το ξεκάθαρο σχέδιο.
Θα έλεγα ότι είναι ακριβώς αυτή η μυθιστορηματική ζωή του Ζομπανάκη που μας γεμίζει αυτοπεποίθηση ως η καλύτερη εκδοχή του Ελληνισμού. Ένα παιδί από τις Καλύβες του Αποκόρωνα, οπλισμένο μόνο με την οξύνοια και το πείσμα του, πέτυχε να συνδιαμορφώσει μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική πραγματικότητα.
Και ενώ το αντικείμενο του ήταν οι ψυχροί αριθμοί, ποτέ δεν έχασε τη ζεστασιά του συναισθήματος. Θυμάμαι καλά τις συζητήσεις με τον πατέρα μου, όπου και οι δυο σπάνια αναλώνονταν σε δείκτες και σε λεπτομέρειες. Τους ενδιέφερε κατά κανόνα η μεγάλη εικόνα, η ευθύνη της ηγεσίας, οι προτεραιότητες κάθε πολιτικής στροφής και η ανάγκη οι Έλληνες να βαδίζουν με αυτογνωσία.
Για να καταλήξουν, σταθερά, πού αλλού; Στην Κρήτη, στα νέα της και τους ανθρώπους της. Γιατί ο Μίνως, επαναλαμβάνω, αντλούσε καθημερινά έμπνευση, δύναμη, χαρά από τις ρίζες του. Γι’ αυτό και τα Χανιά δεν πρόκειται να λησμονήσουν ποτέ ένα από τα πιο φωτισμένα τέκνα τους. Τον οικουμενικό Κρητικό, που στο πέρασμα από τη ζωή δικαίωσε όσα διδάγματα διαχρονικά διδάσκει ο τόπος μας: ότι όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις τόσο πιο γερά οφείλεις να πατάς στη γη.
Έτσι, θα έλεγα, είναι ένα μέταλλο που ακτινοβολεί στον χρόνο, μέσα από τις σελίδες της βιογραφίας από τον αγαπητό μας Ηλία Γαβριλάκη, ένα έργο με γνώση, μεράκι και σεβασμό, που φώτισε, όχι τόσο τον διεθνή τεχνοκράτη, αλλά τον άνθρωπο Ζομπανάκη. Αποδεικνύοντας ότι οι καλοί γιατροί, αγαπητέ μου Ηλία, δεν θεραπεύουν μόνο το σώμα αλλά, με την ίδια φροντίδα, μπορούν να διασώζουν και τη μνήμη.
Είναι αξιέπαινο, μάλιστα, να το γιορτάζουμε αυτό σε αυτό το ιστορικό χανιώτικο τοπόσημο, με την πρωτοβουλία του «Χρυσόστομου», του παλαιότερου Πολιτιστικού Συλλόγου του νησιού.
Και αν ο «Χρυσόστομος» εκφράζει τη διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, οι δυο του γιοι, ο Ανδρέας και ο Κωστής, ενσαρκώνουν τη συνέχεια της παρακαταθήκης του. Με τέτοιο ανήσυχο πατέρα, είναι φυσικό να έχουν ήδη χαράξει τη δική τους αυτόφωτη και επιτυχημένη πορεία. Σε αυτή, ωστόσο, είναι διακριτές ως σημείο αναφοράς, οι στέρεες αρχές που πήραν από το σπίτι τους.
Κλείνω αναλογιζόμενος τρεις ακόμα σκέψεις του μεγάλου συμπατριώτη, που έχω συγκρατήσει από το βιβλίο.
Η πρώτη είναι ότι η οικονομία και το τραπεζικό σύστημα έχουν χρέος να υπηρετούν την κοινωνία και όχι το αντίθετο.
Η δεύτερη, ίσως και η πιο ενδιαφέρουσα, είναι ότι την πραγματική ιστορία δεν την γράφουν όσοι κάθονται στις πρώτες σειρές, αλλά συχνά αυτοί που ζουν μακριά από τα φώτα της δημοσιοτητας.
Ενώ η τρίτη θέση του Ζομπανάκη πιστεύω ότι αφορά όλους μας εδώ. «Την προσωπικότητά μου», έλεγε, «χαρακτηρίζουν η φιλοδοξία, η μετριοπάθεια και η συμπόνια. Δεν μπορείς να είσαι ευτυχής αν οι συνάνθρωποι σου υποφέρουν».
Γι’ αυτό και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε όλοι συνοδοιπόροι και συνέταιροι ζώντας στην ίδια κοινωνία.
Σας ευχαριστώ από καρδιάς που μου δώσατε την ευκαιρία να μιλήσω για τον Μίνω Ζομπανάκη.
Τον πρώην μπασκετμπολίστα και νυν προπονητή Άγγελο Κορωνιό καλωσορίζει στην Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη ο πρόεδρος του κόμματος και πολιτικός απατεώνας της χώρας Αλέξης Τσίπρας.
Όπως αναφέρει σε σχετική ανάρτηση, η οποία συνοδεύεται από βίντεο που εμφανίζει τους δύο άνδρες να παίζουν μπάσκετ, «η ομάδα μας μεγαλώνει και μάλιστα αποκτήσαμε και σουτέρ που σπάνια αστοχεί. Με τον αρχηγό του Περιστερίου και της Εθνικής, πρώτο σκόρερ στην ιστορία της πρώτης κατηγορίας, πάμε να τους βάλουμε στα καλάθια».
Στην αφήγηση σημειώνεται ότι «ο Αλέξης Τσίπρας συναντά τον Άγγελο Κορωνιό, έναν από τους πιο εμβληματικούς παίκτες του ελληνικού μπάσκετ, σε ένα παιχνίδι με δίποντα, τρίποντα, πειράγματα και πολιτικές ατάκες». Μάλιστα, «εγώ θα σε μάθω μπάσκετ κι εσύ θα μου μάθεις τα μυστικά της πολιτικής» εμφανίζεται να λέει ο Άγγελος Κορωνιός.
Και κάπως έτσι, «ανάμεσα σε σουτ και πάσες, έρχεται η ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του με την ΕΛΑΣ»: «Χρειαζόμαστε σουτέρ, αδελφέ», τού λέει ο Αλ. Τσίπρας. «Είναι η ειδικότητά μου», απαντά ο Αγγελος Κορωνιός.
Και το βίντεο κλείνει με τον πολιτικό απατεώνα της χώρας να λέει, «πάμε να τους νικήσουμε!». Τέλος, «μια νέα πολιτική συνεργασία ξεκινά από το παρκέ», καταλήγει.
Αντιπαράθεση μεταξύ ΠΑΣΟΚ και τον πολιτικό απατεώνα της χώρας Αλέξη Τσίπρα, με τη Χαριλάου Τρικούπη να εξαπολύει σφοδρή επίθεση στον επικεφαλή της ΕΛ.Α.Σ. (ΣΥΡΙΖΑ 2), με αφορμή άρθρο του Θανάση Καρτερού στην «Εφημερίδα των Συντακτών», το οποίο περιλαμβάνει ιδιαίτερα αιχμηρούς χαρακτηρισμούς για τον Νίκο Ανδρουλάκη.
Σε ανακοίνωσή του, το ΠΑΣΟΚ καταλογίζει ευθέως στον Αλέξη Τσίπρα την ευθύνη για την επίθεση, υποστηρίζοντας ότι ο άλλοτε λογογράφος του εκφράζει τις θέσεις του, ενώ κατηγορεί τον πολιτικό απατεώνα της χώρας για τοξικότητα, χρήση «πληρωμένου στρατού τρολ» και πολιτικές επιλογές που, κατά τη Χαριλάου Τρικούπη, ευνοούν τη Νέα Δημοκρατία.
«Ο κ. Τσίπρας υπαγορεύει και ο κ. Καρτερός, ο άλλοτε λογογράφος του, εκτελεί με τη γραφίδα του την προσωπική επίθεση στον Νίκο Ανδρουλάκη με πρωτοφανείς και ανοίκειους χαρακτηρισμούς» αναφέρεται στην ανακοίνωση.
Στο άρθρο του στην ΕΦΣΥΝ, ο Θανάσης Καρτερός εξαπολύει σφοδρή επίθεση στον Νίκο Ανδρουλάκη, κατηγορώντας τον ότι έχει οργανώσει μια συστηματική εκστρατεία όξυνσης, διχασμού και συκοφαντικών επιθέσεων κατά του Αλέξη Τσίπρα και της ΕΛ.Α.Σ. «Τελικά ο Ανδρουλάκης είναι βλάκας;» διερωτάται χαρακτηριστικά στο κείμενό του.
Παράλληλα, αμφισβητεί την πολιτική στρατηγική του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και επικρίνει τη στάση του απέναντι σε στελέχη που επιτίθενται φραστικά σε εκπροσώπους της ΕΛ.Α.Σ., κάνοντας ειδική αναφορά στο περιστατικό με τον Κωνσταντόπουλο και την Άννα Παπαδοπούλου.
Ακόμη, τον κατηγορεί ότι επιχειρεί να ταυτίσει πολιτικά τον Τσίπρα με τον Μητσοτάκη, καταλήγοντας στο αιχμηρό ερώτημα αν η τακτική αυτή αποτελεί συνειδητή κομματική στρατηγική ή αποτέλεσμα «πολιτικής βλακείας».
Το άρθρο Καρτερού στην ΕΦΣΥΝ, με τίτλο: Τελικά τι συμβαίνει με τον κ. Ανδρουλάκη;
Δεν υπάρχει τίποτε μυστήριο στη στάση του Ανδρουλάκη και των εκπροσώπων του. Η γραμμή τους «φωνάζει»: Οξύνετε, οξύνετε, οξύνετε. Διχάστε, διχάστε, διχάστε. Συκοφαντήστε, συκοφαντήστε, συκοφαντήστε. Και βρίστε, βρίστε, βρίστε. Τον Τσίπρα και την ΕΛ.Α.Σ! Μια εκστρατεία ολοφάνερα σχεδιασμένη και οργανωμένη. Το ερώτημα απασχολεί πλατείες και καφετέριες: Τελικά ο Ανδρουλάκης είναι βλάκας; Πιστεύει, δηλαδή, ότι θα κερδίσει τη ΝΔ, έστω και με μια ψήφο; Πιστεύει επίσης ότι «ο αρχηγός της ΕΛΑΣ έχει στόχο να διαιρέσει τον δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο για να κρατήσει το σύστημα Μητσοτάκη και τη ΝΔ στην εξουσία», όπως αναφέρει η ανακοίνωσή του για την τελευταία συνέντευξη Τσίπρα στα Παραπολιτικά; Και η γραμμή στα στελέχη του είναι να κακοποιούν φραστικά -και όχι μόνο- εκπροσώπους της ΕΛ.Α.Σ σε τηλεοπτικές συζητήσεις, όπως έκανε ο ανεκδιήγητος Κωνσταντόπουλος, γραμματέας αυτο-οργάνωσης του κόμματος, με την Άννα Παπαδοπούλου; Για να απολαύσει σε συνέχεια την πλήρη κάλυψη του αρχηγού του;
Ας σταθούμε λίγο στο τελευταίο. Γιατί μπορεί ο αυτο-οργανωτής να αποδείχτηκε τόσος, ώστε ο τραμπουκισμός του να μην έχει τόση σημασία, αλλά η στάση του αρχηγού απέναντί του έχει. Με την ενθάρρυνση τίνος φέρεται με τέτοια κακοποιητική χυδαιότητα; Ποιος του υπαγόρευσε, ή ενέκρινε, τις τοξικές ανοησίες κατά της Παπαδοπούλου, της ΕΛ.Α.Σ και του Τσίπρα, στην ελεεινή του «διορθωτική» ανάρτηση, μετά την ελεεινή του τηλεοπτική εμφάνιση; Είναι θέμα στρατηγικής, η καθαρής βλακείας, ο Ανδρουλάκης να κομπάζει μπροστά στο φακό για βουλευτές άλλων κομμάτων, που προσχωρούν στο κόμμα του, αλλά ο εκπρόσωπός του να πλαντάζει εναντίον όσων στελεχών -σε καμιά περίπτωση βουλευτών- κινούνται από το ΠΑΣΟΚ προς την ΕΛ.Α.Σ; Στα μυστήρια της ψυχής και του μυαλού οποιουδήποτε δύσκολα μπορεί να μπει κανείς, αν εν πάση περιπτώσει δεν είναι ειδικός.
Αλλά δεν υπάρχει τίποτε μυστήριο στη στάση του Ανδρουλάκη και των εκπροσώπων του. Η γραμμή τους «φωνάζει»: Οξύνετε, οξύνετε, οξύνετε. Διχάστε, διχάστε, διχάστε. Συκοφαντήστε, συκοφαντήστε, συκοφαντήστε. Και βρίστε, βρίστε, βρίστε. Τον Τσίπρα και την ΕΛ.Α.Σ! Μια εκστρατεία ολοφάνερα σχεδιασμένη και οργανωμένη. Δεν είναι ο Κωνσταντόπουλος το μόνο δείγμα. Ο ίδιος ο Ανδρουλάκης δεν κουράζεται να παρουσιάζει τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη ως πλευρές του ίδιου νομίσματος. Αφήστε πια τι λέει η κυρία Άννα. Το ερώτημα συνεπώς έρχεται και ξανάρχεται επίμονο. Πολιτική βλακεία ή κομματική στρατηγική;
Η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής
Ο κ. Τσίπρας υπαγορεύει και ο κ. Καρτερός, ο άλλοτε λογογράφος του, εκτελεί με τη γραφίδα του την προσωπική επίθεση στον Νίκο Ανδρουλάκη με πρωτοφανείς και ανοίκειους χαρακτηρισμούς.
Μετά την αποτυχία των μεσσιανικών συνταγών, την απουσία εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και τα παιχνίδια του παρασκηνίου, το ΙΧ κόμμα του κ. Τσίπρα δείχνει ότι ξέμεινε από πολιτικά καύσιμα.
Και καταφεύγει σε αυτό που ξέρουν καλύτερα: την τοξικότητα και τον λίβελο.
Αν θέλουν να δουν ποιος φταίει για το ξεφούσκωμα του κ. Τσίπρα, ας κοιτάξουν τον καθρέφτη του αρχηγού τους. Όταν ως πρώην Πρωθυπουργός δεν γνωρίζεις πως το καλώδιο GSI είναι καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης και όχι τηλεπικοινωνιών και το επαναλαμβάνεις αδιακρίτως, δεν σου φταίει ο Ν. Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ.
Όταν επιλέγεις συνειδητά να ταυτιστείς με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο ζήτημα της αντιμετώπισης του ιδιωτικού χρέους, όταν συμφωνείς με τη Νέα Δημοκρατία ότι δεν πρέπει να επανέλθει ο 13ος μισθός και η 13η σύνταξη, δεν σου φταίει το ΠΑΣΟΚ.
Όταν αντί να κάνεις αντιπολίτευση, ομολογείς μόνος σου πως σε νοιάζει μόνο να νικήσεις το ΠΑΣΟΚ, δε σου φταίει ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Όταν τα στελέχη σου δίνουν την εικόνα Βαβέλ, δεν σου φταίει το ΠΑΣΟΚ.
Όταν επιλέγεις τη λάσπη κατά του ΠΑΣΟΚ μέσω του πληρωμένου στρατού τρολ που έχεις και των ψηφιακών συμμοριών αλά «Ομάδα Αλήθειας», μην περιμένεις να μην το καταλάβει ο δημοκρατικός κόσμος.
Κύριε Τσίπρα, αν θέλετε να χτυπήσετε τον Νίκο Ανδρουλάκη κάντε το μόνος σας, μην κρύβεστε πίσω από τους προπαγανδιστές σας. Είναι κρίμα να βάζετε ανθρώπους σας να παπαγαλίζουν κατά του Νίκου Ανδρουλάκη τα ίδια επιχειρήματα και την ίδια φρασεολογία που χρησιμοποιεί ο Άδωνις Γεωργιάδης. Τους εκθέτετε ανεπανόρθωτα.
Πάρτι στο Μαξίμου κάνουν απ’ όταν εμφανίστηκε το κόμμα του κ. Τσίπρα. Για αυτό και πανικόβλητοι προσπαθούν να τον κρατήσουν όρθιο τα ίδια συμφέροντα που στηρίζουν τον κ. Μητσοτάκη.
Το άρθρο Καρτερού στην ΕΦΣΥΝ, με τίτλο: Τελικά τι συμβαίνει με τον κ. Ανδρουλάκη;
Δεν υπάρχει τίποτε μυστήριο στη στάση του Ανδρουλάκη και των εκπροσώπων του. Η γραμμή τους «φωνάζει»: Οξύνετε, οξύνετε, οξύνετε. Διχάστε, διχάστε, διχάστε. Συκοφαντήστε, συκοφαντήστε, συκοφαντήστε. Και βρίστε, βρίστε, βρίστε. Τον Τσίπρα και την ΕΛ.Α.Σ! Μια εκστρατεία ολοφάνερα σχεδιασμένη και οργανωμένη. Το ερώτημα απασχολεί πλατείες και καφετέριες: Τελικά ο Ανδρουλάκης είναι βλάκας; Πιστεύει, δηλαδή, ότι θα κερδίσει τη ΝΔ, έστω και με μια ψήφο; Πιστεύει επίσης ότι «ο αρχηγός της ΕΛΑΣ έχει στόχο να διαιρέσει τον δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο για να κρατήσει το σύστημα Μητσοτάκη και τη ΝΔ στην εξουσία», όπως αναφέρει η ανακοίνωσή του για την τελευταία συνέντευξη Τσίπρα στα Παραπολιτικά; Και η γραμμή στα στελέχη του είναι να κακοποιούν φραστικά -και όχι μόνο- εκπροσώπους της ΕΛ.Α.Σ σε τηλεοπτικές συζητήσεις, όπως έκανε ο ανεκδιήγητος Κωνσταντόπουλος, γραμματέας αυτο-οργάνωσης του κόμματος, με την Άννα Παπαδοπούλου; Για να απολαύσει σε συνέχεια την πλήρη κάλυψη του αρχηγού του;
Ας σταθούμε λίγο στο τελευταίο. Γιατί μπορεί ο αυτο-οργανωτής να αποδείχτηκε τόσος, ώστε ο τραμπουκισμός του να μην έχει τόση σημασία, αλλά η στάση του αρχηγού απέναντί του έχει. Με την ενθάρρυνση τίνος φέρεται με τέτοια κακοποιητική χυδαιότητα; Ποιος του υπαγόρευσε, ή ενέκρινε, τις τοξικές ανοησίες κατά της Παπαδοπούλου, της ΕΛ.Α.Σ και του Τσίπρα, στην ελεεινή του «διορθωτική» ανάρτηση, μετά την ελεεινή του τηλεοπτική εμφάνιση; Είναι θέμα στρατηγικής, η καθαρής βλακείας, ο Ανδρουλάκης να κομπάζει μπροστά στο φακό για βουλευτές άλλων κομμάτων, που προσχωρούν στο κόμμα του, αλλά ο εκπρόσωπός του να πλαντάζει εναντίον όσων στελεχών -σε καμιά περίπτωση βουλευτών- κινούνται από το ΠΑΣΟΚ προς την ΕΛ.Α.Σ; Στα μυστήρια της ψυχής και του μυαλού οποιουδήποτε δύσκολα μπορεί να μπει κανείς, αν εν πάση περιπτώσει δεν είναι ειδικός.
Αλλά δεν υπάρχει τίποτε μυστήριο στη στάση του Ανδρουλάκη και των εκπροσώπων του. Η γραμμή τους «φωνάζει»: Οξύνετε, οξύνετε, οξύνετε. Διχάστε, διχάστε, διχάστε. Συκοφαντήστε, συκοφαντήστε, συκοφαντήστε. Και βρίστε, βρίστε, βρίστε. Τον Τσίπρα και την ΕΛ.Α.Σ! Μια εκστρατεία ολοφάνερα σχεδιασμένη και οργανωμένη. Δεν είναι ο Κωνσταντόπουλος το μόνο δείγμα. Ο ίδιος ο Ανδρουλάκης δεν κουράζεται να παρουσιάζει τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη ως πλευρές του ίδιου νομίσματος. Αφήστε πια τι λέει η κυρία Άννα. Το ερώτημα συνεπώς έρχεται και ξανάρχεται επίμονο. Πολιτική βλακεία ή κομματική στρατηγική;
.webp)
