Διαβάσαμε στο powergame.gr την στήλη του Big - Mouth για την απουσία του 75χρονου εθνικού προδότη Αντώνη Σαμαρά που εάν ήταν Νεοδημοκράτης θα είχε πάει στην κηδεία του Σουφλιά.
Επειδή πλέον είναι ξεκάθαρο ότι βρίσκομαι στα μαύρα κατάστιχα του προέδρου Σαμαρά, σκέφτηκα προς στιγμήν να γράψω κάτι καλό γι’ αυτόν, μήπως και τον εξευμενίσω. Ήθελα, λοιπόν, να γράψω για την πρόοδο στους τρόπους του παλαίμαχου Μεσσήνιου πολιτικού, ο οποίος, από τη στιγμή που δεν μπορεί να πάει σε μια κηδεία σαν άνθρωπος, έπραξε άριστα που δεν πήγε καθόλου στο τελευταίο «αντίο» στον Γιώργο Σουφλιά. Από το να κόβει βόλτες στον περίβολο της εκκλησίας, μην τυχόν και τον πάρει κανένα μάτι δίπλα στον Μητσοτάκη, ήταν σαφώς πιο αξιοπρεπές που απείχε. Ωστόσο, επειδή το γεροντάκι του Muppet Show έχει αποδείξει ότι δεν καλοπιάνεται με τέτοια, εγκαταλείπω κι εγώ την προσπάθεια να πάω με τα νερά του, γράφοντας αυτό που πρέπει. Ότι ο αποχαιρετισμός στον Σουφλιά έγινε από εκείνους που έπρεπε να γίνει. Από πραγματικούς συμμάχους και από πραγματικούς αντιπάλους. Όποιος δεν πήγε, πολύ απλά δεν υπήρξε ποτέ ούτε το ένα ούτε το άλλο. Και επειδή στον Καραμανλή των Καπνών πολλά μπορεί να προσάψει κανείς, αλλά όχι ότι δεν έχει επίγνωση του μεγέθους της παράταξης, πολύ καλά έκανε και πήγε, αφήνοντας τον συνομιλητή του στα αζήτητα.
Η σύγκριση
Υποψιάζομαι, πάντως, ότι αυτό που τελικά οδήγησε το γεροντάκι του Muppet Show στην αποχή είναι το γεγονός ότι δεν αντέχει τη σύγκριση με τον Σουφλιά στο πώς διαχειρίστηκαν το βασικότερο κοινό τους σημείο, που δεν είναι άλλο από τη διαγραφή τους από τη ΝΔ. Ο μεν Σουφλιάς, αν και δικαιώθηκε από την Ιστορία, ούτε κήρυξε ανένδοτο απέναντι στην παράταξη που τον ανέδειξε ούτε ίδρυσε ένα κομματικό παραμάγαζο ούτε έβαλε πλάτη στα κόμματα που ανταγωνίζονταν τη Νέα Δημοκρατία. Αντίθετα, στήριξε με όλες του τις δυνάμεις όλες τις ηγεσίες της Νέας Δημοκρατίας, δίνοντας τις ιδεολογικές μάχες εκεί που πραγματικά δίνονται. Στα υπουργεία και στη Βουλή, όχι στα μεγάλα λόγια και τη θεωρία. Και κάτι ακόμα. Σε αντίθεση με τον Μεσσήνιο, όταν ο εκλιπών κατάλαβε ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, πήρε το καπελάκι του και άφησε το πεδίο ελεύθερο στους επόμενους, χωρίς να παριστάνει τον κριτή των πάντων. Ενημερωτικά, το 2009 ο συχωρεμένος ο «Σαρακατσάνος» δεν ήταν καν 70 – όχι σαν τον πρόεδρο Αντώνη που παριστάνει το πολιτικό τζόβενο στον δρόμο για τα 80. Κάπως έτσι χτίζεται η υστεροφημία κάθε πολιτικού.
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου