Από τη συζήτηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Gideon Rachman, Chief Foreign Affairs Commentator των «Financial Times», στο podcast «The Rachman Review»:
(Τέλη για τη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ):
- Οπωσδήποτε όχι. Κατηγορηματικά όχι. Θα θέταμε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο. Πιστεύω ότι θα ήταν εντελώς απαράδεκτο, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για σχεδόν κάθε άλλη χώρα που επωφελείται από το ελεύθερο εμπόριο. Είναι καθαρός εκβιασμός. Δεν μπορούμε να το δεχτούμε. Η Ευρώπη δεν μπορεί να το δεχτεί.
- Είμαστε, όπως έχω αναφέρει, μία χώρα που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της παγκόσμιας ναυτιλίας, που πιστεύει στο ελεύθερο εμπόριο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το 90% του παγκόσμιου εμπορίου πραγματοποιείται μέσω πλοίων. Επομένως, οποιοδήποτε επιπλέον κόστος για τις θαλάσσιες μεταφορές, ή ακόμη και η πιθανότητα ότι η ελευθερία της ναυσιπλοΐας θα χρησιμοποιηθεί ως μέσο επίτευξης γεωπολιτικών σκοπών, ουσιαστικά θα κατέστρεφε όσα έχουμε πετύχει εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες, διασφαλίζοντας ότι η ελευθερία της ναυσιπλοΐας είναι μια έννοια που δεν πρέπει ποτέ να αμφισβητείται.
- Όχι. Ειλικρινά, δεν έχω δει καμία κυβέρνηση να δείχνει ενδιαφέρον γι’ αυτή την ιδέα, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, οι οποίες έχουν καταστήσει απολύτως σαφές ότι πρέπει να επιστρέψουμε στο προηγούμενο καθεστώς.
- Υπάρχουν δύο θεμελιώδεις αρχές που, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι διαπραγματεύσιμες: το Ιράν δεν μπορεί ποτέ να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, και πρέπει να επιστρέψουμε στο status quo ante όσον αφορά τα Στενά του Ορμούζ. Αλλά, επαναλαμβάνω, δεν συμμετέχουμε στις διαπραγματεύσεις, και φαντάζομαι ότι όσοι συνομιλούν με τους Ιρανούς θα γνωρίζουν περισσότερα.
«Ό,τι χρειαστεί»:
Γνωρίζετε ότι ο Draghi είπε το 2012 τη φράση «ό,τι χρειαστεί», η οποία έσωσε το ευρώ. Και θέτω το ερώτημα: ποια είναι η αντίστοιχη στιγμή «ό,τι χρειαστεί» στις μέρες μας, τώρα που δεν αντιμετωπίζουμε μια οξεία κρίση, αλλά τη σταδιακή διάβρωση της ανταγωνιστικότητάς μας;
- Το μήνυμά μου είναι να αντιμετωπίσουμε αυτή την πρόκληση με την ίδια αίσθηση του επείγοντος. Αυτό απαιτεί στρατηγικές προτεραιότητες που έχουμε ορίσει σαφώς: την ολοκλήρωση της Ένωσης Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων, τη λειτουργία της ενιαίας αγοράς, την πραγματική εφαρμογή του «28ου καθεστώτος», το οποίο θεωρώ εξαιρετική ιδέα, ειδικά όσον αφορά τις νέες νεοφυείς εταιρείες.
- Το «28ο καθεστώς» είναι η ιδέα ότι ένα νομικό πρόσωπο στην Ευρώπη θα μπορεί να δραστηριοποιείται και να λειτουργεί σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, δίχως να χρειάζεται να λαμβάνει άδειες και πιστοποιητικά από 27 διαφορετικά εθνικά ρυθμιστικά καθεστώτα.
- Θα έλεγα λοιπόν ότι αυτές πρέπει να είναι οι προτεραιότητές μας αυτή τη στιγμή: η μείωση του κόστους της ενέργειας, η ενοποίηση της ενεργειακής μας αγοράς, κάτι που προφανώς δεν έχει συμβεί. Όσον αφορά λοιπόν την ατζέντα της Ελλάδας, η οποία θα αναλάβει και την προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ το δεύτερο εξάμηνο του 2027, αυτά είναι σημαντικά ζητήματα που θεωρώ ότι αποτελούν απόλυτη προτεραιότητα για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
- Η ένταξη της Ουκρανίας είναι ένα θέμα που συζητάμε, αλλά δεν μπορεί να γίνει εις βάρος της διαδικασίας διεύρυνσης που βρίσκεται σε εξέλιξη και η οποία αφορά και τη γειτονιά μας. Αναφέρομαι στα Δυτικά Βαλκάνια. Υπάρχει, λοιπόν, μια εν εξελίξει διαδικασία. Έχουμε χαράξει τον οδικό χάρτη για την Ουκρανία. Πιστεύω ότι έχουν υλοποιηθεί σημαντικές μεταρρυθμίσεις προς αυτή την κατεύθυνση.
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου