«Τα μέτρα για την ανάδειξη και την προστασία του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη δεν ήταν μία εύκολη απόφαση, ήταν όμως μία απαραίτητη επιλογή»

 

Από την ομιλία του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Ολομέλεια της Βουλής, επί της τροπολογίας για την προστασία της ακεραιότητας και της κατά προορισμό χρήσης του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη:

• Τα μέτρα για την ανάδειξη και την προστασία του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη δεν ήταν μία εύκολη απόφαση, ήταν όμως μία απαραίτητη επιλογή. Γιατί, όπως είπε και ο Υπουργός Δικαιοσύνης, αφορούν έναν χώρο τον οποίον υποθέτω συμφωνούμε όλοι ότι τον θεωρούμε ιερό. Έναν χώρο που δεν ανήκει σε καμία κυβέρνηση, δεν ανήκει σε κανένα κόμμα, δεν ανήκει σε καμία οργάνωση, δεν ανήκει σε κανένα πρόσωπο. Εδώ και σχεδόν έναν αιώνα αποτελεί τόπο μνήμης εκείνων που έπεσαν για την πατρίδα. Αυτός είναι ο χαρακτήρας του και αυτός ο χαρακτήρας πρέπει να διατηρηθεί.
  • Στο εξής, σε αυτόν τον ξεχωριστό χώρο δεν θα επιτρέπονται συγκεντρώσεις ή διαδηλώσεις με οποιοδήποτε περιεχόμενο άσχετο με την αποστολή του, ούτε θα γίνονται ανεκτές φθορές στο όνομα οποιασδήποτε διαμαρτυρίας, όσο εύλογα -το τονίζω, όσο εύλογα- και αν ακούγονται τα αιτήματα και ανεξάρτητα από το πόσο δίκιο πιστεύουν κάθε φορά ότι έχουν οι υπερασπιστές αυτών των αιτημάτων.
  • Ο χώρος αυτός βρισκόταν επί δεκαετίες «όμηρος» ενός θολού τοπίου αρμοδιοτήτων μεταξύ Δήμου, Βουλής, Περιφέρειας, Προεδρικής Φρουράς. Ενώ σταδιακά μετατράπηκε από τον πραγματικό του σκοπό, που δεν ήταν άλλος από το να είναι ένα τοπόσημο μνήμης στους πεσόντες των μαχών για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι, για να απολαμβάνουν τα παιδιά μας αυτή την ελευθερία για την οποία κάποιοι άλλοι πολέμησαν και έδωσαν τη ζωή τους, μετατράπηκε σε σκηνικό για κάθε είδους διαμαρτυρία και κάθε τύπου κομματική εκμετάλλευση.
  • Έτσι, τώρα το Μνημείο περνά στην ευθύνη του Υπουργείου Άμυνας, καθώς εκεί θα πρέπει να ανήκει ένα κενοτάφιο αφιερωμένο στον ανώνυμο μαχητή που έπεσε για την ελευθερία. Το Υπουργείο θα είναι υπεύθυνο για τη συντήρηση, για τη φροντίδα, για την ανάδειξή του, ενώ, προφανώς, η Αστυνομία θα μεριμνά για την προστασία του όποτε χρειαστεί αυτό το μνημείο να περιφρουρηθεί.
  • Στην ίδια την Πλατεία Συντάγματος, πολλαπλάσια σε μέγεθος του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη, δεν αλλάζει απολύτως τίποτα. Όπως δεν αλλάζει απολύτως τίποτα σε οποιοδήποτε άλλον δημόσιο χώρο της πρωτεύουσας, με εξαίρεση το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Προφανώς, παντού επιτρέπονται ελεύθερα οι συναθροίσεις.
  • Δεν μιλάμε εδώ για κανέναν περιορισμό δικαιωμάτων. Μιλάμε για την αποκατάσταση των πραγμάτων και μαζί της την αποκατάσταση των αξιών, με τη ευταξία να απαντά στην αυθαιρεσία. Γιατί οι ιεροί τόποι ανήκουν σε όλους και όχι σε αυτούς που φωνάζουν περισσότερο ή απειλούν περισσότερο. Ειδικά, μάλιστα, μπροστά σε ένα μνημείο που τιμά αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία. Απέναντι σε ένα τέτοιο μνημείο η ενότητα οφείλει να προηγείται της διαμαρτυρίας και ο σεβασμός να προηγείται των κραυγών.
• Επιτρέψτε μου να απευθυνθώ και στις οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών, καθώς στον Άγνωστο Στρατιώτη συγκεντρώθηκαν πρόσφατα κάποιοι από αυτούς.
  • Το έχουμε πει πολλές φορές: κανείς από εμάς δεν μπορεί να αντιληφθεί ούτε τη θλίψη τους ούτε την οργή τους, για γονείς οι οποίοι έχασαν τα παιδιά τους.
  • Όμως, ένα είδος ακτιβισμού σε ένα ιερό και ιστορικό σημείο δεν υπηρετεί τα αιτήματά τους. Τα αιτήματα τους, εξάλλου, θέλω να θυμίσω ότι είναι αιτήματα τα οποία έγιναν δεκτά. Κυρίως το σημαντικότερο αίτημα ποιο είναι των συγγενών των θυμάτων, και νομίζω ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας; Να αποδοθεί δικαιοσύνη. Πώς θα αποδοθεί δικαιοσύνη; Μέσα από τη δίκη, η οποία δίκη αρχίζει τον Μάρτιο του επόμενου έτους.
  • Και, επειδή άκουσα ότι η κυβέρνηση υπέστη λέει «πανωλεθρία», «ήττα» στην περίπτωση των αιτημάτων του κ. Ρούτσι για την εκταφή των οστών του παιδιού του, εγώ θα ξαναπώ αυτό το οποίο είπα πολλές φορές: η κυβέρνηση συμπάσχει με τον όποιο γονιό ζητάει να μάθει την αλήθεια για το παιδί του. Σέβεται, όμως, ταυτόχρονα και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, όπως θεσμικά έχουμε υποχρέωση να κάνουμε.
  • Με σεβασμό λοιπόν στους γονείς, εκείνους τους γονείς οι οποίοι επέλεξαν αυτόν τον τρόπο διαμαρτυρίας, τους ζητώ να αναλογιστούν μήπως δίνουν τα περιθώρια σε κάποιους αδίστακτους πολιτικούς να οικειοποιούνται το πένθος τους.